Witte Zwitserse Herders gelden als robuuste honden met een levensverwachting van 12 tot 14 jaar, maar laten wel een duidelijk gezondheidspatroon zien: de grote gewrichten, een specifieke gevoeligheid voor medicijnen, complicaties bij narcose en het risico op zenuwaandoeningen blijven vaak een leven lang een aandachtspunt.
Bij de Rassezuchtverein für Weisse Schweizer Schäferhunde e.V. (RWS) zijn onderzoeken naar heupdysplasie (HD), elleboogdysplasie (ED), degeneratieve myelopathie (DM), het MDR1-defect (overgevoeligheid voor geneesmiddelen), hypofysaire dwerggroei en cerebellaire hypoplasie verplicht gesteld. Verantwoorde fokkers laten de heup- en ellebooggewrichten van de ouderdieren officieel röntgenen om het risico op pijnlijke gewrichtsafwijkingen bij de nakomelingen te verkleinen. Daarnaast gebruiken ze gangbare DNA-tests voor degeneratieve myelopathie en het MDR1-defect. Deze DNA-tests laten zien of een fokhond genetisch vrij, drager of aangedaan is. Belangrijk om te begrijpen: bij het MDR1-defect kunnen al heterozygote dragers (+/-) gevoelig reageren op bepaalde medicijnen en narcosemiddelen, terwijl degeneratieve myelopathie een onvolledige penetrantie heeft. Door slimme combinaties van ouderdieren op basis van deze testresultaten verkleint een serieuze fokker gericht het risico op aangedane pups.
Aanvullend hoort een onderzoek naar doofheid bij de aanbevolen gezondheidsstandaard voor het ras. Omdat er niet voor elk probleem vooraf een test bestaat, moet je met de fokker ook openlijk praten over andere rastypische gezondheidsthema’s: denk aan gevallen van epilepsie, hartaandoeningen, afwijkingen aan de ogen en afwijkende stand van de oogleden (ectropion / entropion), gebitsafwijkingen, cryptorchisme (niet-ingedaalde testikels bij reuen), vitiligo (verlies van pigment) en albinisme die in de lijnen voorkomen.