Szczenięta rasy Owczarek australijski od zweryfikowanych hodowców

Mimo nazwy owczarek australijski pochodzi ze Stanów Zjednoczonych, gdzie wyhodowano go jako niestrudzonego psa pasterskiego do pracy przy stadach owiec i bydła. Dziś „Aussie” fascynuje wielu miłośników psów gęstą, średniej długości sierścią i bogactwem odmian umaszczenia. Za piękną urodą kryje się jednak wysoce wyspecjalizowany pies pracujący: samiec przy wysokości w kłębie od 51 do 58 cm waży imponujące 25–32 kg czystych mięśni i ma maksymalny poziom energii, czyli 5/5. Dzięki pierwotnej pracy przy zadziornym bydle owczarek australijski jest bardziej odporny i z natury mniej wrażliwy niż na przykład Border Collie. Jest bystry, wyjątkowo nastawiony na pracę i często bardzo żywiołowy. Kto chce kupić szczenię owczarka australijskiego, zyskuje w domu niezwykle inteligentnego partnera, który żyje od 12 do 15 lat i przez cały ten czas domaga się prawdziwego zajęcia.

Za szczenię owczarka australijskiego z rzetelnej hodowli realistyczne widełki cenowe to od 1200 do 2500 EUR. Cena ta odzwierciedla duży nakład pracy, jaki hodowcy dbający o zdrowie wkładają jeszcze przed właściwym kryciem. Należą do niego kompleksowe badania rentgenowskie i okulistyczne, analizy genetyczne psów rodzicielskich oraz wymagająca wczesna socjalizacja bardzo aktywnych szczeniąt.

Ostrożność jest wskazana, gdy nierzetelni rozmnażacze oferują szczenięta w okazyjnych cenach albo odwrotnie – żądają horrendalnych kwot wyłącznie za popularne umaszczenie „merle” lub niebieskie oczy. Cena określana przede wszystkim wyglądem, a nie udokumentowaną profilaktyką zdrowotną, to wyraźny sygnał ostrzegawczy.

Przy dobrej hodowli owczarki australijskie uchodzą za psy odporne i sprawne. Mimo to rasa ma swoje specyficzne zagrożenia zdrowotne dotyczące stawów, oczu i metabolizmu. Klub owczarka australijskiego w Niemczech (Club für Australian Shepherd Deutschland e.V., CASD) dlatego nakłada na swoich hodowców obowiązek wykonywania określonych badań, które wyraźnie zmniejszają ryzyko dla potomstwa.

Jednym z kluczowych tematów jest mutacja MDR1, genetycznie uwarunkowana nadwrażliwość na leki. Test genetyczny pokazuje, czy pies rodzicielski jest wolny od mutacji, nosicielem czy obciążonym, dzięki czemu hodowca może świadomie zaplanować krycie. W codziennym życiu oznacza to: przed znieczuleniem lub odrobaczaniem zawsze informuj weterynarza o statusie MDR1 swojego psa. Kolejne ryzyko typowe dla rasy wiąże się bezpośrednio z czynnikiem merle. Rzetelni hodowcy konsekwentnie wykluczają krycie dwóch psów merle (merle z merle), ponieważ takie połączenie może prowadzić do bardzo ciężkich wad oczu, takich jak mikroftalmia (zbyt małe oczy), oraz do wrodzonej głuchoty.

Problemów ze stawami, takich jak dysplazja stawu biodrowego (HD) i dysplazja stawu łokciowego (ED), nie da się wykryć testem DNA; ryzyko zmniejszają tu oficjalne oceny zdjęć rentgenowskich psów rodzicielskich. Aby chronić stawy rosnącego Aussiego, w pierwszym roku życia musisz koniecznie zadbać o oszczędzający stawy sposób odchowu, bez wczesnych obciążeń skokami. Ponieważ w rasie występują ponadto choroby oczu, takie jak zaćma, anomalia oczu collie (CEA), uogólniony postępujący zanik siatkówki (PRA) i pannus, aktualne okulistyczne badanie oczu psów rodzicielskich jest obowiązkowe.

Poza tym u owczarka australijskiego występują inne problemy zdrowotne, dla których często nie ma prostych badań profilaktycznych: należą do nich padaczka, choroby serca, zwichnięcie rzepki i zwyrodnieniowa mielopatia. Zapytaj hodowcę wprost o znane przypadki w liniach hodowlanych.