Owczarek francuski Beauceron

Wielu właścicieli opisuje życie z beauceronem jako głęboką, niemal symbiotyczną więź. Nierzadko pies bywa w codziennym życiu nazywany lojalnym „cieniem", który podąża za swoimi opiekunami na każdym kroku i chce być ściśle włączony w życie rodziny. W znanym gronie te imponujące zwierzęta okazują się zwykle zaskakująco przytulne, przywiązane i lubiące dzieci, o ile ustalone są podstawowe zasady wspólnego życia.

Z drugiej strony na forach i w grupach poświęconych rasie raz po raz podkreśla się wyraźny instynkt obronny. Beauceron nieprzerwanie ma w oku swoje terytorium i swoich ludzi i skłania się do tego, by gości lub nagłe zmiany najpierw nieufnie sprawdzać. Właściciele relacjonują, że jako człowiek trzeba działać z wyprzedzeniem i wcześnie przekazać psu, że nie ma samodzielnie załatwiać sytuacji przy drzwiach wejściowych ani w ogrodzie.

W domu wybiegany beauceron uchodzi za spokojnego i przyjemnego. Jeśli jednak brakuje ruchu lub zajęć umysłowych, połączenie instynktu stróżującego, energii i silnej postury może szybko stać się próbą sił. Czysto miejskie mieszkania czy mieszkania na piętrze są przez doświadczonych właścicieli rzadko polecane; dom z bezpiecznie ogrodzoną posesją i szybkim dostępem do natury uchodzi dla wielu za wyraźnie bardziej odpowiedni na co dzień.

Źródła:xn--hter-der-hirtenherzen-8hc.chzooplus.deedogs.dehunderassen.dewirliebenhunter.de

W relacjach o wychowaniu raz po raz pojawia się paradoks, że beauceron jest z jednej strony ogromnie stabilny psychicznie i silny wolą, z drugiej jednak bardzo wrażliwie reaguje na niesprawiedliwe traktowanie. Właściciele ostrzegają przed próbami wychowywania rasy z przesadną surowością: presja wywołuje u tych samodzielnych psów szybko odmowę lub nieufność. Potrzebna jest natomiast suwerenna, spokojna i niewzruszona konsekwencja.

Centralnym tematem wymiany doświadczeń jest późna dojrzałość psychiczna rasy. Wielu właścicieli opisuje porównywalnie długą, czasem wyczerpującą fazę wyrostka i młodego psa, która często może ciągnąć się do trzeciego roku życia. W tym czasie zwłaszcza samce regularnie testują granice i wymagają od swoich ludzi cierpliwości oraz fizycznej stanowczości.

Ponadto właściciele podkreślają, że beauceron nie słynie ze ślepego posłuszeństwa. Współpracuje z entuzjazmem, gdy zaufanie i motywacja się zgadzają, ale nielogiczne polecenia chętnie kwestionuje samodzielnym działaniem. Z tego powodu w relacjach prawie jednogłośnie odradza się wybieranie beaucerona jako pierwszego psa, jeśli nie ma doświadczonego wsparcia ze strony trenerów psów pasterskich lub użytkowych.

Źródła:zooplus.dehunderassen.dewirliebenhunter.deforum.hundund.defressnapf.de

Beauceron jest przez właścicieli zazwyczaj postrzegany jako rasa rustykalna, odporna na pogodę i wytrzymała, która nie skłania się do mazgajstwa. Mimo to hodowcy i właściciele wskazują na typowe dla rasy słabe punkty, które dotyczą przede wszystkim większych psów użytkowych: regularnie omawiane są ryzyko dysplazji stawów biodrowych (HD) oraz niebezpieczeństwo skrętu żołądka po pochopnym karmieniu.

Wielu właścicieli poświęca szczególną uwagę charakterystycznym dla rasy podwójnym wilczym pazurom na tylnych łapach. Ponieważ w codziennym życiu przy szaleństwach w gęstych zaroślach lub w sportach psich mogą się łatwo wyrwać albo zaczepić, wymagają regularnej kontroli i pielęgnacji, zwłaszcza w postaci wczesnego skracania.

Krótka, gęsta sierść z podszerstkiem uchodzi wprawdzie zasadniczo za bardzo łatwą w pielęgnacji, ale właściciele z przymrużeniem oka wskazują na masowe wypadanie włosów podczas linienia. Ogólnie właściciele przy zdrowej linii hodowlanej relacjonują, że jak na tę wielkość psa cieszy ich żywotność i wydolność aż do podeszłego wieku.

Źródła:rundum.dogpetbook.de