Szczenięta rasy Owczarek szkocki krótkowłosy od zweryfikowanych hodowców

Owczarek szkocki krótkowłosy często pozostaje w cieniu swojego długowłosego krewnego, a jest jednak odrębną, bogatą w tradycje rasą psów pasterskich z Wielkiej Brytanii. Pierwotnie hodowany do wymagającej pracy przy stadach owiec, ten dumny i pełen wdzięku pies ma wszystko, co cenią aktywni właściciele: wybitną inteligencję, wyjątkowo wysoką łatwość szkolenia (5/5) i oddany charakter. Samce osiągają sportową wysokość w kłębie od 56 do 61 cm przy wadze od 20 do 30 kg. Krótki, gęsty włos okrywowy z obfitym podszerstkiem sprawia, że pies jest odporny na warunki pogodowe i znacznie łatwiejszy w pielęgnacji niż odmiana długowłosa, a Ty nie musisz rezygnować z łagodnego, zorientowanego na człowieka usposobienia typowego dla collie.

Jeśli chcesz kupić szczenię owczarka szkockiego krótkowłosego, realistyczny przedział cenowy to od 1200 do 2500 euro. Cena odzwierciedla znaczny nakład pracy, jakiego wymaga w tej rasie hodowla nastawiona na zdrowie. Na cenę wpływają przede wszystkim rozległe wstępne badania genetyczne i kliniczne psów rodzicielskich, warunki odchowu oraz kierunek linii hodowlanej – linie robocze są często jeszcze bardziej aktywne i pobudliwe niż linie wystawowe. Nigdy nie oszczędzaj na cenie zakupu: nierzetelni rozmnażacze często oferują szczenięta taniej, rezygnując jednak z podstawowych badań zdrowotnych. Bez takiego celowego zarządzania hodowlą i dobrej profilaktyki później wyraźnie rośnie ryzyko problemów zdrowotnych, a wraz z nim Twoje wydatki na weterynarza.

Owczarek szkocki krótkowłosy dożywa średnio od 12 do 14 lat, ale widać u niego wyraźny wzorzec zdrowotny: nadwrażliwość na leki, oczy i stawy to tematy kluczowe. Znanym czynnikiem jest defekt MDR1, genetyczna nadwrażliwość na leki, w której niektóre powszechnie stosowane preparaty (np. część środków odrobaczających lub środków do znieczulenia) wywołują zagrażające życiu reakcje neurotoksyczne. Ponadto istnieje ryzyko dziedzicznych chorób oczu, takich jak anomalia oka collie (CEA), postępujący zanik siatkówki (w szczególności dysplazja pręcikowo-czopkowa 2 oraz uogólniony PRA), choroba skóry i mięśni – zapalenie skórno-mięśniowe, mielopatia zwyrodnieniowa oraz zapalna choroba płuc. W obrębie układu ruchu problemem jest dysplazja stawów biodrowych (HD), a także rzadkie zaburzenie krwiotworzenia – hematopoeza cykliczna (zespół szarego collie).

Szczególną ostrożność należy zachować w przypadku umaszczenia merle: gdy kojarzy się ze sobą dwa psy będące nosicielami genu merle, szczeniętom grożą ciężkie uszkodzenia wzroku i słuchu. Odpowiedzialny hodowca, zrzeszony na przykład w Club für Britische Hütehunde e.V. (CfBrH), korzysta z uznanych testów DNA (m.in. na MDR1, CEA, RCD2-PRA, DM i gen merle), które pokazują, czy pies rodzicielski jest wolny od mutacji, jest jej nosicielem, czy jest chory, i planuje kojarzenia tak, aby celowo obniżyć ryzyko zachorowania u szczeniąt. Dodatkowo rzetelni hodowcy zlecają prześwietlenie stawów biodrowych oraz badanie kliniczne oczu psów rodzicielskich i szczeniąt, wykonywane przez lekarza weterynarii specjalizującego się w okulistyce (okulistyczne badanie oczu).