Odkryj wszystko o rasie Doxiepoo

Charakter i temperament

Doxiepoo uznawane są za psy czujne, uparte i często zaskakująco niezależne, co stanowi wyraźną spuściznę po jamniku, który jako pies myśliwski musiał pracować samodzielnie. W stosunku do obcych często wykazują rezerwę lub wręcz nieufność, a na nieznane odgłosy reagują zazwyczaj szczekaniem. Domieszka krwi pudla sprawia, że wiele Doxiepoo łatwiej poddaje się ukierunkowaniu i chętniej uczy się niż czystej krwi jamniki, jednak ich własny charakter rzadko całkowicie znika. Z dziećmi większość z nich dogaduje się dobrze, o ile podczas zabawy szanowana jest wrażliwość ich delikatnego grzbietu.

Co Cię czeka

Dorosłe Doxiepoo ważą zazwyczaj od 3,5 do 9 kilogramów, w zależności od tego, jakiej wielkości jamnik i pudel zostali ze sobą skrzyżowani. Wiele szczeniąt częściowo odziedzicza po jamniku charakterystycznie długi grzbiet i krótkie łapy, co niesie ze sobą pewne problemy ortopedyczne. Ponadto domieszka krwi jamnika wnosi silny instynkt tropienia i kopania, natomiast pudla – zazwyczaj większą gotowość do nauki. Doxiepoo nie jest rasą uznaną przez FCI, lecz wolną krzyżówką bez utrwalonego wzorca rasy. Mimo mniejszego linienia pies ten nie jest hipoalergiczny, ponieważ struktura sierści i wydzielanie alergenów u szczeniąt z pokolenia F1 są niemożliwe do jednoznacznego przewidzenia.

Warunki życia i utrzymanie

Ze średnią przydatnością do życia w mieście, Doxiepoo dobrze odnajduje się zarówno w mieszkaniu, jak i w domu. Ze względu na jego czujność i tendencję do szczekania na nieznane dźwięki należy jednak pamiętać, że może on wrażliwie reagować na odgłosy z otoczenia. Większość psów rasy Doxiepoo dobrze dogaduje się z dziećmi. Ważne jest jednak, aby podczas wspólnej zabawy zawsze mieć na uwadze wrażliwy kręgosłup psa. W kontaktach z innymi psami ten mieszaniec wykazuje przeciętną tolerancję. Posiada silny instynkt tropiący i łowiecki, co należy uwzględnić przy obecności innych zwierząt w domu.

Nauka i trening

W wychowaniu Doxiepoo chęć do nauki właściwa pudlowi spotyka się z niezależnym charakterem jamnika. Jest łatwiejszy do ułożenia niż rasowy jamnik, ale często wykazuje zaskakującą samodzielność. Ze względu na swoją czujność i skłonność do szczekania wymaga konsekwentnego prowadzenia. Ta krzyżówka ma długi grzbiet i krótkie łapy. Należy wyraźnie zaznaczyć, że należy unikać skakania oraz częstego chodzenia po schodach, a nadwaga dodatkowo obciąża kręgosłup. Ponieważ pies ten dziedziczy po jamniku silny instynkt tropiący, najlepiej zapewnić mu stymulację fizyczną i psychiczną poprzez kontrolowane, średniej długości spacery, pracę węchową i zabawy w szukanie. Unikaj zabaw wymagających gwałtownych zmian kierunku oraz skoków z mebli, aby nie przeciążać kręgosłupa. Przeciwko tej rasie przemawia wysokie ryzyko wystąpienia dyskopatii ze względu na budowę anatomiczną.

Żywienie i pielęgnacja

W zależności od cech odziedziczonych po rodzicach sierść psa może być krótka i gładka albo dłuższa i lekko falowana; wymaga szczotkowania raz lub dwa razy w tygodniu. Ważniejsza od pielęgnacji sierści jest ochrona grzbietu: należy ograniczyć chodzenie po schodach, skoki i zabawy wymagające gwałtownych zmian kierunku, preferując w zamian kontrolowane spacery o umiarkowanej długości. Silny instynkt tropiący odziedziczony po jamniku można dobrze wykorzystać poprzez pracę węchową i zabawy w szukanie.