Duży szwajcarski pies pasterski

W codzienności wielki szwajcarski pies pasterski (Grosser Schweizer Sennenhund) jest przez opiekunów opisywany przeważnie jako zrównoważony, o mocnych nerwach i bardzo przywiązany towarzysz. Wielu właścicieli ceni jego spokojną obecność w domu: rzadko się narzuca, ale zawsze chce być w centrum wydarzeń i najchętniej leży u stóp swoich ludzi. W kontakcie z własną rodziną i dziećmi uchodzi zwykle za cierpliwego i kochającego. Mimo to opiekunowie regularnie zwracają uwagę na samą masę ciała – zwłaszcza u młodych zwierząt żywiołowa radość może prowadzić do przypadkowego przewracania mniejszych dzieci.

Centralnym tematem w relacjach jest zachowanie stróżujące i terytorialne. Jako klasyczny pies domowy i podwórzowy dokładnie obserwuje swoje otoczenie. Choć w porównaniu z mniejszymi psami pasterskimi rasa uchodzi za niezbyt szczekliwą, obcy goście lub zbliżanie się do ogrodzenia ogrodu są często zgłaszane głębokim, imponującym głosem. Opiekunowie podkreślają, że dobrze ogrodzona posesja jest ważna, a sytuacje związane z wizytami trzeba od początku jasno uregulować, aby instynkt ochronny i stróżujący nie wymknął się spod kontroli.

Jeśli chodzi o zajęcie, wielu właścicieli opisuje rasę jako mniej wymagającą pod względem szybkich sportów, ale w żadnym wypadku nie leniwą. Długie, równomierne spacery, wędrówki oraz praca zaprzęgowa (jak ciągnięcie wózka czy sań) i praca węchowa szczególnie odpowiadają tym psom. Instynkt łowiecki jest w porównaniu z wieloma innymi rasami zwykle tylko słabo wyrażony, co często czyni wyprawy w pola i do lasu odprężającymi.

Źródła:easy-dogs.netpetsdeli.devom-kanzeltal.deskg.chforum.hund.info

W wychowaniu wielu opiekunów postrzega wielkiego szwajcarskiego psa pasterskiego jako chętnego do nauki i inteligentnego, ale w żadnym razie jako psa ze ślepym posłuszeństwem („will to please”). W relacjach z forów raz po raz opisuje się wyraźną upartą głowę: polecenia są często najpierw krótko podważane albo wykonywane z namysłem. Sama surowość czy nacisk prowadzą według doświadczeń do upartej odmowy; opiekunowie jednogłośnie radzą więc spokojną konsekwencję, cierpliwość i pozytywne wzmocnienie jedzeniem lub wspólnymi zadaniami.

Szczególnie wymagający jest według wielu okres dojrzewania i dorastania. Wielkie szwajcarskie psy pasterskie uchodzą za późno dojrzewające, które często dopiero około trzeciego roku życia są w pełni dojrzałe umysłowo i fizycznie. Gdy młody pies o masie 40 do 50 kilogramów testuje granice, bez wczesnego treningu szybko dochodzi się do granic fizycznych.

Z tego powodu doświadczeni opiekunowie podkreślają, że chodzenie na smyczy i spokojne stanie muszą mieć od małego najwyższy priorytet. Jeśli dorosłego psa nie da się utrzymać na smyczy, każde spotkanie z innymi psami lub przechodniami staje się prawdziwym wyczynem siłowym, dlatego usilnie zaleca się wczesne uczęszczanie do dobrej szkoły dla psów.

Źródła:easy-dogs.netpetsdeli.devom-kanzeltal.devdh.detackenberg.de

Temat zdrowia i wytrzymałości fizycznej zajmuje w społecznościach opiekunów dużo miejsca. Zasadniczo rasa postrzegana jest wprawdzie jako odporny na pogodę, wytrzymały synek natury, jednak ze względu na masę i wielkość pojawiają się typowe słabsze punkty. Bardzo często dyskutuje się o chorobach stawów, takich jak dysplazja stawów biodrowych (HD), dysplazja stawów łokciowych (ED) oraz osteochondroza rozdzierająca (OCD) barku. Opiekunowie stanowczo radzą więc, by w pierwszym roku życia ściśle unikać chodzenia po schodach i gwałtownych ruchów typu stop-and-go oraz dbać o umiarkowany, niezbyt szybki wzrost dzięki odpowiedniej karmie.

Kolejnym powracającym zmartwieniem w relacjach jest ryzyko skrętu żołądka, dlatego opiekunowie skrupulatnie przestrzegają okresów spokoju po jedzeniu. Ponadto na forach rasy raz po raz wymienia się specyficzne obciążenia dziedziczne, takie jak padaczka czy zaburzenia krzepnięcia krwi, na które przy wyborze rzetelnych hodowców i ich rodowodów należy zwracać szczególną uwagę.

Również codzienna pielęgnacja kryje drobne niespodzianki: choć sierść szorstka wydaje się łatwa w utrzymaniu, opiekunowie relacjonują, że podczas linienia pojawiają się ogromne ilości podszerstka, które wymagają codziennego szczotkowania. Średnią długość życia w relacjach podaje się zwykle na około 8 do 11 lat, o czym opiekunowie powinni wiedzieć przed zakupem.

Źródła:petsdeli.devom-kanzeltal.deeasy-dogs.netvdh.detackenberg.de