Skontaktuj się ze zweryfikowanymi hodowcami rasy Kangal

Kangal to imponujący pies z Turcji, którego przez wieki hodowano po to, by samodzielnie chronił stada przed drapieżnikami. Samce osiągają wysokość w kłębie od 72 do 78 cm i ważą od 50 do 66 kg. Ta rasa ma nie tylko ogromną siłę fizyczną, lecz także bardzo niezależny, lojalny i zdystansowany wobec obcych charakter. Kto decyduje się na takiego psa, przyjmuje na siebie dużą odpowiedzialność. Wybór właściwego hodowcy Kangala jest fundamentem tego, by ze szczenięcia wyrósł psychicznie stabilny, pewny siebie towarzysz, a nie pies sprawiający kłopoty zdrowotne lub behawioralne.

Jako pies, który przez wieki samodzielnie chronił stada, Kangal podejmuje własne decyzje, gdy chodzi o ochronę terytorium i rodziny. Nadaje się do życia w mieście w minimalnym stopniu, a jego zapotrzebowanie na przestrzeń i instynkt ochronny są ogromne. Kompetentny hodowca dobiera więc psy hodowlane bardzo rygorystycznie pod kątem odporności psychicznej i zrównoważenia. Jeśli hodowla zaniedbuje wczesną socjalizację, naturalna nieufność wobec obcych szybko przeradza się w poważne problemy behawioralne na co dzień.

Dochodzi do tego kwestia fizyczna: ze względu na ogromne rozmiary i dużą masę ciała Kangale są narażone na typowe dla rasy schorzenia układu ruchu. Przemyślane łączenie w pary oraz dostosowany, oszczędzający stawy wychów szczeniąt są bezwzględnie konieczne, aby jak najlepiej wspierać ciężką budowę ciała w okresie wzrostu.

Mimo długości życia wynoszącej od 12 do 15 lat, co jak na dużego psa jest wynikiem imponującym, Kangal ma swoje słabe punkty zdrowotne, zwłaszcza w obrębie stawów i tarczycy. Hodowca dbający o zdrowie psów zwraca na to szczególną uwagę i łączy w pary wyłącznie starannie przebadane psy, aby zmniejszyć ryzyko dla potomstwa.

• Badania stawów: dysplazja stawów biodrowych (HD) i dysplazja stawów łokciowych (ED) należą do głównych problemów ortopedycznych. Rzetelni hodowcy zlecają oficjalne badania rentgenowskie i ocenę bioder, łokci, a także stawów barkowych (pod kątem osteochondrozy rozwarstwiającej, w skrócie OCD) u psów hodowlanych. Psy przechodzą również badanie kliniczne pod kątem zwichnięcia rzepki. Te działania wyraźnie zmniejszają ryzyko bolesnych chorób stawów u szczeniąt.
• Wyniki badań tarczycy: pierwotna niedoczynność tarczycy jest u Kangala istotnym problemem, ponieważ obok objawów fizycznych może wywoływać także nagłe zmiany w zachowaniu i agresję. Odpowiedzialni hodowcy kontrolują parametry tarczycy u psów hodowlanych badaniami laboratoryjnymi.
• Inne typowe dla rasy zagrożenia: w tej rasie występują ponadto choroby oczu, takie jak ektropium i entropium (nieprawidłowe ułożenie powiek), choroby serca, takie jak kardiomiopatia rozstrzeniowa (DCM), zaburzenie krzepnięcia krwi – choroba von Willebranda, choroba neurologiczna – zwyrodnieniowa mielopatia, a także zagrażający życiu skręt żołądka. Poproś hodowcę o pokazanie klinicznych wyników badań psów hodowlanych i zapytaj wprost, czy te problemy są znane w jego liniach hodowlanych.

Rzetelny hodowca otwarcie informuje Cię o wymagającym utrzymaniu tej rasy i dokładnie sprawdza, czy Twoja sytuacja życiowa pasuje do psa do ochrony stad. Wychowuje szczenięta w bliskim kontakcie z rodziną, ale też z odpowiednią ilością miejsca na zewnątrz, i wcześnie przyzwyczaja je do różnych bodźców z otoczenia. Uczciwa cena za szczenię Kangala z odpowiedzialnej hodowli mieści się w przedziale od 2000 do 3500 euro.

Podczas pierwszej wizyty zadaj te sześć konkretnych pytań, aby ocenić jakość hodowli:

• „Czy może Pan/Pani przedstawić oficjalne wyniki badań rentgenowskich bioder, łokci i barków obojga rodziców?” Poproś o pokazanie oryginałów pisemnych ocen.
• „Czy rodzice zostali przebadani pod kątem niedoczynności tarczycy i jakie są aktualne wyniki badań laboratoryjnych?” Dzięki temu dowiesz się, czy hodowca zwraca uwagę także na kwestie zdrowotne mające wpływ na charakter psa.
• „Czy u przodków występowały przypadki skrętu żołądka, kardiomiopatii rozstrzeniowej lub korekty powiek (entropium/ektropium)?” Szczera odpowiedź pokazuje, jak dobrze hodowca zna swoje linie.
• „Jak wygląda u Pana/Pani żywienie i ruch szczeniąt, aby uniknąć zbyt szybkiego wzrostu i uszkodzeń stawów?” Hodowca powinien przedstawić Ci jasny plan wychowu oszczędzającego stawy.
• „Jak pokazuje Pan/Pani szczeniętom, że goście na posesji to coś normalnego, i jak zachowuje się przy tym suka-matka?” Sprawdź na miejscu samodzielnie, czy dorosłe psy pozostają pewne siebie i pod kontrolą.
• „Czy przyjmie Pan/Pani psa z powrotem lub pomoże w znalezieniu nowego domu, jeśli zmieni się moja sytuacja życiowa?” Dobrzy hodowcy czują się odpowiedzialni za swoje szczenięta przez całe psie życie.