Lhasa Apso

Lhasa Apso pochodzi z tajemniczego Tybetu, gdzie żył na surowych wysokościach Himalajów. Jego historia sięga ponad 1000 lat i jest ściśle związana z tybetańską kulturą i religią. Nazwa „Lhasa Apso” pochodzi od stolicy Tybetu, Lhasy, i tybetańskiego słowa „apso”, oznaczającego „długowłosy pies”. Lhasa Apso pierwotnie trzymano w klasztorach i domach szlacheckich i uważano je za święte psy przynoszące szczęście. Wierzono, że dusze zmarłych lamów wchodzą do tych psów. Dlatego Lhasa Apso były również strażnikami, chroniącymi swoich właścicieli i ich własność. Rasa ta stała się znana poza Tybetem w latach dwudziestych XX wieku, kiedy niektóre psy były wręczane jako prezenty zagranicznym gościom. Lhasa Apso został uznany za odrębną rasę przez American Kennel Club (AKC) w 1935 roku. **Charakter i osobowość** Lhasa Apso to fascynujący mały pies o wyjątkowej osobowości. Chociaż są małe, nie należy popełniać błędu, myśląc, że są niepewne lub powściągliwe. Te psy są odważne, pewne siebie i często wydają się o wiele większe, niż są w rzeczywistości! Jako strażnicy swojej ojczyzny w Tybecie, Lhasa Apso są z natury czujne i podejrzliwe wobec obcych. Dzięki temu są świetnymi psami stróżującymi, które nie boją się szczekać, jeśli wyczują, że coś jest nie tak. Z temperamentu mają tendencję do bycia cichymi, ale to nie znaczy, że nie lubią się bawić. Wręcz przeciwnie, uwielbiają bawić się ze swoimi ulubionymi ludźmi i mogą być dość głupiutkie, gdy czują się bezpieczne i kochane. Jednak ich niezależna natura oznacza, że nie zawsze się przytulają ani nie szukają ciągłej uwagi. Ta cecha osobowości sprawia, że czują się stosunkowo komfortowo, gdy zostają same, o ile nie trwa to długo i się nie nudzą. W środowisku rodzinnym są bardzo lojalne i uczuciowe. Gdy już nawiążą relację ze swoim właścicielem, często zachowują się jak cień i chcą uczestniczyć we wszystkim, co dzieje się w domu. Jedną rzeczą, na którą należy uważać, jest to, że chociaż nie są uważane za psy myśliwskie, czasami mogą wykazywać zachowania związane z łapaniem zdobyczy, szczególnie gdy widzą ptaki lub małe zwierzęta na podwórku. Dlatego ważne jest, aby trzymać je w bezpiecznym miejscu i upewnić się, że nie oddalają się, aby podążać ciekawym szlakiem.

Lhasa Apso to małe, żywe i uparte psy. Niestety, ten typ psów jest również hodowany tak, aby miał krótsze nosy, więc coraz częściej pojawiają się na listach ras dotkniętych okrutnymi praktykami hodowlanymi.

Lhasa Apso świetnie nadają się do mieszkań w mieście, pod warunkiem, że można je regularnie wyprowadzać na spacery. Są stosunkowo spokojne i radzą sobie z ograniczoną przestrzenią. Rasa ta dobrze dogaduje się ze starszymi dziećmi, ale należy zachować ostrożność w przypadku bardzo małych dzieci, ponieważ Lhasa Apso może czasami być nieco terytorialny. Jeśli chodzi o inne zwierzęta domowe, Lhasa Apso może nauczyć się dogadywać z kotami i innymi psami, zwłaszcza jeśli są socjalizowane razem od najmłodszych lat.

Lhasa Apso to inteligentne psy, ale ich niezależna natura może czasami utrudniać szkolenie. Cierpliwość i pozytywne wzmocnienie są kluczowe. Ważne jest również, aby rozpocząć socjalizację wcześnie. Dzięki swojej czujności doskonale nadają się do sportów takich jak agility i trening posłuszeństwa. Należy jednak uważać, aby nie przemęczać psa, ponieważ potrzebuje on również czasu na odpoczynek. Lhasa Apso rzadko stają się „uzależnionymi od piłek”, ale lubią interaktywne gry. Tolerancja frustracji i kontrola impulsów to ważne aspekty szkolenia, które pomagają promować zrównoważone zachowanie. Ogólnie rzecz biorąc, ważne jest, aby wziąć pod uwagę naturalne instynkty i usposobienie Lhasa Apso oraz zapewnić mu możliwości stymulacji umysłowej i fizycznej bez przeciążania go.

Lhasa Apso wymagają zbilansowanej diety, aby zachować zdrowie. Zalecana jest wysokiej jakości karma dla psów odpowiednia dla małych ras. Zawsze powinna być dostępna świeża woda. Jeśli chodzi o pielęgnację, Lhasa Apso ma długą, gęstą sierść z umiarkowanym podszerstkiem. Sierść wymaga regularnego szczotkowania, aby zapobiec splątaniu. Wielu właścicieli decyduje się na utrzymanie sierści krótszej, aby ułatwić pielęgnację. Pomimo długiej sierści, Lhasa Apso dobrze przystosowuje się do niemieckiego klimatu. Nie gubi nadmiernie sierści, ale pewne linienie jest normalne.