Pirenejski pies górski

Wielu opiekunów opisuje Pirenejskiego psa górskiego w otoczeniu rodzinnym jako niezwykle łagodnego, cierpliwego i przywiązanego towarzysza. Wobec członków własnej rodziny, a zwłaszcza dzieci, okazuje zwykle wyraźną dobroduszność i ogromny spokój. W samym domu zachowuje się na ogół spokojnie i bez podniecenia. Jego więź z ludźmi jest głęboka, a przy tym nie żebrze natrętnie ani nie domaga się stale uwagi.

Jednocześnie relacje opiekunów podkreślają, że wspólne życie jest koniecznie powiązane z odpowiednimi warunkami. Jako pierwotny pies do ochrony stada Pirenejski pies górski bezwzględnie potrzebuje przestronnej, bezpiecznie i wysoko ogrodzonej posesji. W samych mieszkaniach w mieście lub w gęsto zabudowanych osiedlach opiekunowie szybko napotykają granice: rasa skłania się do samodzielnego czuwania i nietypowe odgłosy czy przechodniów zgłasza często głębokim, daleko słyszalnym głosem, co w ciasno zabudowanym sąsiedztwie może szybko prowadzić do konfliktów.

Także przy przyjmowaniu gości potrzebne jest działanie z wyprzedzeniem. Wobec obcych psy zachowują się często powściągliwie, a nawet nieufnie. Doświadczeni właściciele podkreślają, że goście nie mogą po prostu beztrosko wejść na posesję, dopóki pies nie pozna ich dzięki wyraźnemu przyzwoleniu bliskiej osoby.

Źródła:zooplus.dezoomalia.decanispro.dereddit.comsantevet.de

W relacjach o wychowaniu opiekunowie raz po raz podkreślają niezależny charakter tej rasy. Pirenejski pies górski nie ma „will to please” jak klasyczne psy użytkowe czy pasterskie. Kwestionuje polecenia pod kątem sensu i często wykonuje komendy tylko ze zauważalnym opóźnieniem lub wcale, jeśli korzyść wydaje mu się niejasna. Nacisk, surowość czy ślepe posłuszeństwo prowadzą u tego wrażliwego olbrzyma według relacji szybko do całkowitej odmowy.

Opiekunowie odnoszą sukcesy przede wszystkim dzięki spokojnej konsekwencji, cierpliwości i pozytywnemu wzmocnieniu. Wychowanie ma na celu raczej partnerstwo oparte na zaufaniu i wynegocjowanie jasnych zasad niż absolutne posłuszeństwo. Solidna, wczesna socjalizacja w wieku szczenięcym i młodzieńczym jest na forach opisywana jako niezbędna.

Jako szczególną przeszkodę często wymienia się okres dorastania i dojrzewania. Wraz z dojrzałością płciową budzi się instynkt obronny, a spotkania z psami na smyczy mogą stać się prawdziwym wyzwaniem, gdy w pobliżu pojawią się obce psy lub zagrożenia. Opiekunowie zwracają uwagę, że trzeba też fizycznie podołać czystej sile fizycznej psa o masie do 50 lub 60 kilogramów, gdyby w danej sytuacji przełączył się w tryb ochrony.

Źródła:zooplus.decanispro.desantevet.deedogs.depyris-von-ehrenberg.de

Relacje o zdrowiu i pielęgnacji kreślą obraz rasy w jądrze odpornej i wytrzymałej na pogodę, która kocha niskie temperatury i śnieg, a latem wyraźnie cierpi z powodu upału. Opiekunowie relacjonują, że zimą psy chcą przebywać na zewnątrz godzinami, natomiast w środku lata chowają się prawie wyłącznie w chłodnym cieniu lub na kafelkach w domu.

Z powodu znacznej masy ciała wielu właścicieli dzieli typowe obawy związane z rasami olbrzymimi. Choroby stawów, takie jak dysplazja stawu biodrowego lub łokciowego, są powracającymi tematami w kręgach opiekunów, dlatego szczególną wagę przykłada się do umiarkowanego wzrostu w pierwszym roku życia oraz ruchu oszczędzającego stawy. Również przed niebezpieczeństwem skrętu żołądka opiekunowie ostrzegają, dlatego ścisłe okresy odpoczynku po posiłkach należą do stałego elementu codzienności.

Co do sierści, opiekunowie są w dużej mierze zgodni: mimo ogromnej obfitości włos okrywowy jest zadziwiająco odporny na brud, a zaschnięte błoto zwykle po prostu daje się wyszczotkować. Półroczna zmiana sierści bywa jednak regularnie opisywana jako ekstremalna próba dla szczotki i odkurzacza. Ponadto typowe dla rasy podwójne pazury wilcze na tylnych łapach wymagają regularnej kontroli i pielęgnacji, ponieważ prawie same się nie ścierają, a bez przycinania niosą zwiększone ryzyko bolesnego naderwania.

Źródła:zooplus.decanispro.dereddit.comhund.ch