Szpic niemiecki

W codziennym życiu i we wspólnym mieszkaniu z rodziną szpic niemiecki jest zgodnie opisywany jako wyjątkowo przywiązany, wierny i zawsze obecny towarzysz. Wielu opiekunów podkreśla, że szpic najchętniej jest wszędzie razem z ludźmi i często chodzi za nimi krok w krok po mieszkaniu. Wobec własnej rodziny i dzieci w relacjach opiekunów okazuje się cierpliwy, rozbawiony i pieszczotliwy. Z innymi zwierzętami w domu, takimi jak koty czy drobne zwierzęta, zwykle też dobrze się dogaduje.

Jednocześnie właściciele zwracają uwagę, że druga strona tej bliskiej więzi to konieczność intensywnego ćwiczenia zostawania samemu. Wobec obcych szpic na co dzień często zachowuje się początkowo z dystansem, powściągliwie lub nieufnie. Opiekunowie dodają też, że zwłaszcza mniejsze odmiany łatwo się na dworze lekceważy: szpic nie jest wyłącznie psem kanapowym, lecz odpornym na pogodę, wytrzymałym i chętnym do biegania towarzyszem, który domaga się spacerów bez względu na aurę.

Źródła:spitz-info.despitz-und-pawtners.de

Głównym tematem na forach i w relacjach ze szkoleń jest wyraźna czujność i wynikająca z niej skłonność do szczekania. Opiekunowie regularnie potwierdzają, że zgłaszanie głosem tkwi głęboko w genach rasy. Dźwięki na klatce schodowej, goście pod drzwiami czy ruch przy ogrodzeniu ogrodu są niezawodnie i głośno komentowane. Doświadczenia pokazują jednak wyraźnie, że szpic nie musi być „szczekaczem bez powodu", jeśli od szczenięcia wyznacza mu się jasne granice, a szczekanie jest celowo przerywane lub kanalizowane.

W szkoleniu szpic niemiecki jest postrzegany jako bardzo inteligentny i chętny do nauki, często z szybkim kojarzeniem. Opiekunowie podkreślają jednak także, że ma własny rozum i niewiele robi sobie ze ślepego posłuszeństwa. Presja czy nadmierna surowość prowadzą zwykle do uporu lub odmowy współpracy; skuteczny jest natomiast spokój w konsekwencji i pozytywne wzmocnienia. Powracającym tematem u młodych szpiców jest ponadto uczenie się tolerancji na frustrację i świadomych okresów wyciszenia, ponieważ mają skłonność do nakręcania się i wkręcania w bodźce.

Źródła:spitz-info.deeisseler-grossspitze.de

Jeśli chodzi o instynkt łowiecki, wielu opiekunów szpiców w wymianie doświadczeń podkreśla wyraźną przewagę nad wieloma innymi rasami: klasyczne tropienie sarny czy dzika u większości przedstawicieli rasy prawie nie występuje albo jest bardzo łatwe do kontrolowania, dzięki czemu w wielu miejscach mogą bez problemu biegać bez smyczy. Kilku właścicieli opisuje jednak wyraźną pasję do polowania na myszy i drobne zwierzęta oraz to, że ruchome bodźce, takie jak biegacze czy rowery, są śledzone wzrokiem, a czasem pies chce się za nimi rzucić, jeśli nie prowadzi się go z wyprzedzeniem.

Pod względem zdrowotnym szpic niemiecki jest wśród opiekunów powszechnie uznawany za zaskakująco odporną, długowieczną i wytrzymałą na pogodę rasę. Bujna okrywa włosowa chroni przed zimnem i wilgocią, w codziennym życiu okazuje się zaskakująco odporna na brud, ale w czasie linienia wymaga codziennego szczotkowania, by zapobiec filcowaceniu. Podatność na choroby typowe dla rasy różni się w zależności od wielkości: u mniejszych szpiców właściciele często wymieniają się doświadczeniami dotyczącymi zwichnięcia rzepki lub problemów z kamieniem nazębnym, podczas gdy u większych odmian na pierwszy plan wysuwa się zdrowie stawów.

Źródła:eisseler-grossspitze.dekleinspitz.de