Szczenięta rasy Welsh Corgi Pembroke od zweryfikowanych hodowców

Krótkie łapy, uszy jak u lisa i pewność siebie dorosłego pasterza bydła: Welsh Corgi Pembroke to mały pies o ogromnej osobowości. Pierwotnie wyhodowano go w Walii do popędzania stad bydła celnym ugryzieniem w pęciny i zwinnego umykania przed kopnięciami krów. Przy wysokości w kłębie zaledwie 25–30 cm waży imponujące 10–12 kg zwartej masy mięśniowej. Kto szuka spokojnego psa kanapowego, ten poważnie go nie docenia. Jeśli jednak szukasz mądrego, przywiązanego i czujnego towarzysza do aktywnego życia, który będzie wiernie u twojego boku przez 12–15 lat, Pembroke to fascynujący wybór.

Jeśli chcesz kupić szczenię Welsh Corgi Pembroke, przygotuj się na wydatek w przedziale od 1500 do 3000 euro. Taki rozrzut wynika z dużego nakładu pracy w hodowli nastawionej na zdrowie: ponieważ u Pembroke’a problemy z kręgosłupem, stawami i oczami często pozostają tematem na całe życie, rzetelni hodowcy sporo inwestują w badania rentgenowskie, badania oczu i specyficzne dla rasy testy DNA rodziców, zanim w ogóle zaplanują miot.

Okazyjne ceny znacznie poniżej tego przedziału to wyraźny sygnał ostrzegawczy, że masz do czynienia z nierzetelnym pseudohodowcą, który oszczędza właśnie na tej profilaktyce. Kolejny sygnał ostrzegawczy charakterystyczny dla rasy: u Pembroke’a umaszczenie merle nie jest częścią wzorca rasy (występuje wyłącznie u pokrewnego Cardigana), a przy niewłaściwej hodowli wiąże się z ryzykiem uszkodzeń wzroku i słuchu. Jeśli ktoś oferuje ci „rzadkiego Pembroke’a merle” za dopłatą, natychmiast się wycofaj.

Pembroke uchodzi za zasadniczo wytrzymałego psa pracującego, jednak ze względu na długi grzbiet osadzony na krótkich łapach i historię genetyczną ma wyraźne obszary zdrowotne wymagające uwagi. Rzetelni hodowcy, np. w Club für Britische Hütehunde (CfBrH / VDH), badają biodra i kręgosłup oraz stosują celowaną diagnostykę, aby zmniejszyć znane zagrożenia dla potomstwa.

Najważniejsze jest badanie rentgenowskie w kierunku dysplazji stawów biodrowych (HD) oraz badania dotyczące choroby krążków międzykręgowych. Dodatkowo przed dopuszczeniem do hodowli obowiązkowe jest okulistyczne badanie oczu, które ma wcześnie wykryć takie zagrożenia jak uogólniony postępujący zanik siatkówki (PRA), zaćma, dystrofia rogówki, dysplazja siatkówki czy przetrwała błona źrenicowa (PPM). Na poziomie genetycznym odpowiedzialne hodowle stosują testy DNA: sprawdzają obecność mielopatii zwyrodnieniowej (DM), pojawiającej się w starszym wieku, łącznie ze specyficznym dla Pembroke’a modyfikatorem wczesnego początku (Early-Onset), zaburzenia krzepnięcia krwi, czyli choroby von Willebranda typu I, a także genu brachyurii (naturalnie krótki ogon). Taki test genetyczny pokazuje, czy rodzic jest wolny od mutacji, nosicielem czy osobnikiem dotkniętym chorobą, dzięki czemu można celowo planować kojarzenia, by zmniejszyć ryzyko zachorowania u szczeniąt. Po zakupie wiele zależy od ciebie: koniecznie utrzymuj corgi w szczupłej sylwetce, bo każdy gram nadwagi obciąża długi kręgosłup i wyraźnie zwiększa ryzyko późniejszych problemów z kręgosłupem.