Skontaktuj się ze zweryfikowanymi hodowcami rasy Szpic miniaturowy

Szpic miniaturowy – często nazywany także pomeranianem – zachwyca długą, prostą okrywą włosową, gęstym podszerstkiem oraz żywym, śmiałym i ciekawskim charakterem. Choć to niewielki pies do towarzystwa, ma ogromną pewność siebie i buduje niezwykle lojalną więź ze swoimi opiekunami. Aby twój przyszły towarzysz mógł w pełni wykorzystać swój potencjał, czyli 12–16 lat życia, i cieszyć się jak najlepszym zdrowiem, wybór odpowiedniej hodowli jest najważniejszym krokiem przed zakupem. Pokażemy ci, po czym rozpoznasz rzetelne hodowle szpica miniaturowego i o okazanie jakich zaświadczeń medycznych koniecznie należy poprosić.

Przy wysokości w kłębie 18–22 centymetrów i wadze zaledwie 1–3 kilogramów szpic miniaturowy należy do najmniejszych ras psów na świecie. Właśnie ta skrajna miniaturyzacja niesie ze sobą wyraźnie podwyższone ryzyko zdrowotne typowe dla rasy – zwłaszcza w obrębie kolan, dróg oddechowych oraz skóry i sierści. Hodowca dbający o zdrowie psów dobiera zwierzęta hodowlane ściśle według stabilności anatomicznej i witalności, zamiast dążyć do coraz mniejszych skrajności. Choć podstawowych zagrożeń związanych z miniaturyzacją nie da się całkowicie wyeliminować nawet najlepszą selekcją, przemyślany dobór par znacząco zmniejsza prawdopodobieństwo poważnych chorób.

Odpowiedzialni hodowcy nie łączą w pary po prostu dwóch ładnych psów, lecz z góry inwestują w kompleksową diagnostykę weterynaryjną. W Verein für Deutsche Spitze e.V. obowiązkowe jest badanie w kierunku zwichnięcia rzepki (wyskakiwania rzepki z bruzdy). Podczas badania klinicznego, metodą palpacyjną, sprawdza się, jak stabilnie rzepka osadzona jest w swojej bruździe – rozmnażanie psów z udokumentowanymi stabilnymi rzepkami wyraźnie zmniejsza ryzyko bolesnych problemów z kolanami u potomstwa.

Ponadto sumienni hodowcy zlecają kliniczne badanie oczu i serca swoich psów hodowlanych oraz zwracają uwagę na drożne drogi oddechowe i linie hodowlane o zdrowej skórze, aby mieć na oku następujące zagadnienia zdrowotne typowe dla rasy:

• Drogi oddechowe: zapadanie tchawicy (zapadnięcie się światła tchawicy) to znane zagrożenie w tej rasie. Dlatego hodowcy bardzo uważnie dbają o to, by do hodowli wykorzystywać wyłącznie psy ze swobodnym, niezaburzonym oddechem.
• Skóra i sierść: łysienie X (dermatoza reagująca na hormon wzrostu lub hormony płciowe, prowadząca do postępującej utraty włosów) nie da się wykryć z wyprzedzeniem za pomocą testu. Liczy się tu selekcja w obrębie znanych linii hodowlanych o zdrowej skórze.
• Serce i układ krążenia: aby zmniejszyć ryzyko wrodzonych wad serca, takich jak przetrwały przewód tętniczy (PDA), lub zaburzeń rytmu, takich jak zespół chorej zatoki, ważnym wyznacznikiem jakości jest badanie echokardiograficzne rodziców wykonane przez kardiologa.
• Oczy i kształt czaszki: badania oczu pomagają wykryć nieprawidłowe ułożenie powiek, takie jak ektropion lub entropion. Skrajna miniaturyzacja zwiększa ponadto ryzyko wodogłowia, dlatego rzetelni hodowcy zwracają uwagę na zdrowy, umiarkowany kształt czaszki.
• Pozostałe zagadnienia: do aspektów zdrowotnych, które w transparentnej hodowli są otwarcie dokumentowane, należą także dysplazja stawu biodrowego (możliwa do oceny na podstawie zdjęcia rentgenowskiego), hiperurykozuria (skłonność do kamieni moczowych, w przypadku której test DNA może wykazać status nosiciela) oraz wnętrostwo (niezstąpienie jąder u samców).

Podczas wizyty zachowuj się pewnie i poproś o pokazanie wszystkich wyników w oryginale. Te pytania pomogą ci od razu ocenić jakość hodowli:

• „Jaki stopień zwichnięcia rzepki stwierdzono u rodziców w badaniu i czy mogę zapoznać się z wynikami?”
• „Czy serce i oczy rodziców zostały zbadane klinicznie i czy są dostępne pisemne wyniki?”
• „Czy w Państwa liniach hodowlanych znane są przypadki łysienia X lub zapadania tchawicy?”
• „Ile ważą rodzice i jak zapewniają Państwo, że nie powstają ekstremalnie małe miniaturki poniżej kilograma?”
• „W jaki sposób już teraz przyzwyczajają Państwo szczenięta do czasochłonnej pielęgnacji sierści i zostawania w samotności?” (To ważne, ponieważ rasa wymaga intensywnej pielęgnacji, a przez silną więź z opiekunem skłonna jest do lęku separacyjnego.)
• „W jaki sposób wspierają mnie Państwo w organizacji codziennego życia, na przykład w unikaniu skoków i oszczędzaniu psa podczas upałów?”