Australische herders gelden bij goede fokkerij als robuuste en fitte honden. Toch kent het ras specifieke gezondheidsrisico’s voor de gewrichten, de ogen en de stofwisseling. De Club für Australian Shepherd Deutschland e.V. (CASD) schrijft zijn fokkers daarom gerichte onderzoeken voor die het risico voor de nakomelingen duidelijk verkleinen.
Een belangrijk thema is het MDR1-defect, een genetisch bepaalde overgevoeligheid voor geneesmiddelen. Een gentest laat zien of een ouderdier vrij, drager of aangedaan is, zodat de fokker de combinatie gericht kan plannen. Voor jouw dagelijks leven betekent dit: wijs je dierenarts vóór een narcose of ontworming altijd op de MDR1-status van je hond. Een ander rasspecifiek risico hangt rechtstreeks samen met de merlefactor. Betrouwbare fokkers sluiten de combinatie van twee merle-honden (merle x merle) consequent uit, omdat deze combinatie kan leiden tot zeer ernstige oogafwijkingen zoals microftalmie (te kleine ogen) en aangeboren doofheid.
Gewrichtsproblemen zoals heupdysplasie (HD) en elleboogdysplasie (ED) kun je niet met een DNA-test vaststellen; hier verlagen officiële röntgenbeoordelingen van de ouderdieren het risico. Om de gewrichten van je opgroeiende Aussie te beschermen, moet je in het eerste levensjaar absoluut zorgen voor een gewrichtsvriendelijke opfok zonder vroege belasting door springen. Omdat bij dit ras bovendien oogziekten voorkomen zoals cataract, Collie Eye Anomaly (CEA), gegeneraliseerde progressieve retinale atrofie (PRA) en pannus, is een actueel oftalmologisch oogonderzoek van de ouderdieren verplicht.
Daarnaast komen bij de Australische herder nog andere gezondheidsproblemen voor, waarvoor vaak geen eenvoudige screeningstests bestaan: denk aan epilepsie, hartaandoeningen, patellaluxatie en degeneratieve myelopathie. Vraag de fokker hier heel direct naar bekende gevallen in de bloedlijnen.