Als grote, krachtige hond kent de Bouvier des Flandres rasgebonden gezondheidsrisico’s, die vooral het bewegingsapparaat, de ogen en het hart betreffen. Een verantwoordelijke fokker paart niet zomaar twee mooie honden met elkaar, maar maakt gebruik van gerichte diergeneeskundige diagnostiek om het risico op erfelijke aandoeningen bij de pups te verkleinen.
Tot de belangrijkste onderzoeken vóór de inzet in de fokkerij horen:
- Heupdysplasie (HD) en elleboogdysplasie (ED): Deze gewrichtsafwijkingen leiden tot pijnlijke artrose. Officiële röntgenonderzoeken van de ouderdieren laten de toestand van de gewrichten zien en verkleinen door gerichte selectie het risico voor de nakomelingen aanzienlijk.
- Oogonderzoek: Bij de Bouvier des Flandres komen oogafwijkingen als cataract (grauwe staar) en primair openkamerhoekglaucoom (verhoogde oogdruk, groene staar) vaker voor. Regelmatig klinisch onderzoek van de ouderdieren door een gespecialiseerde dierenarts is onmisbaar om aangedane dieren tijdig uit de fokkerij te weren.
- Hartonderzoek: Omdat hartaandoeningen zoals aortastenose in het ras voorkomen, laten gezondheidsbewuste fokkers het hart van hun fokdieren met echografie (dopplerechografie) onderzoeken.
Daarnaast kent de Bouvier des Flandres nog andere rasgebonden gezondheidsproblemen waarvoor geen routinematige tests vooraf bestaan, maar die binnen de bloedlijn wel in de gaten moeten worden gehouden. Daartoe behoren larynxparalyse (verlamming van het strottenhoofd) en megaoesofagus (een verwijding van de slokdarm). Ook het risico op een levensbedreigende maagtorsie is bij grote honden aanwezig – daartegen neem je later zelf voorzorgsmaatregelen door na het eten strikt rust aan te houden.