Verantwoordelijke fokkers laten de knieën, de ogen en de bloedstolling van hun fokdieren grondig onderzoeken vóór het eerste nest, om de gezondheidsrisico’s in hun lijn gericht te verlagen. Vraag ter plaatse om de schriftelijke uitslagen van de ouderdieren. Deze onderzoeken staan bij het ras centraal:
- Ziekte van Von Willebrand type I (vWD1): Dit is een erfelijke bloedstollingsstoornis. Een beproefde DNA-test toont de genetische status van de ouderdieren. Door weloverwogen combinaties verlagen fokkers het risico op aangedane nakomelingen aanzienlijk.
- Oogonderzoeken: Bij de Manchester Terriër komen verschillende oogaandoeningen voor. Daartoe behoren ectropion en entropion (afwijkende stand van de oogleden), primair openhoekglaucoom (verhoogde oogdruk), cataract (staar), de gegeneraliseerde progressieve retinale atrofie (PRA) en lensluxatie. Omdat voor veel van deze aandoeningen geen eenvoudige gentest bestaat of ze zich pas in de loop van het leven ontwikkelen, laten goede fokkers de ogen van hun fokdieren regelmatig klinisch controleren door dierenartsen die gespecialiseerd zijn in oogheelkunde.
- Trage schildklier (hypothyreoïdie): Via bloedonderzoek wordt de schildklierfunctie van de ouderdieren gecontroleerd, om hormonale problemen in de foklijn vroegtijdig te herkennen.
- Knieën en heupen: Patellaluxatie (het uit de kom springen van de knieschijf) wordt beoordeeld met klinisch onderzoek door middel van palpatie. Een ander aandachtspunt wat het bewegingsapparaat betreft is de ziekte van Legg-Calvé-Perthes, een doorbloedingsstoornis van de dijbeenkop.
Daarnaast komen er bij het ras nog andere gezondheidsproblemen voor, zoals juveniele gedilateerde cardiomyopathie (een hartaandoening bij jonge honden), hydrocefalus (waterhoofd) en patroonkaalheid (pattern baldness). Omdat hiervoor vaak geen routinematige tests vooraf bestaan, is openheid over het voorkomen van zulke gevallen in de stambomen onmisbaar.