Met een levensverwachting van 12 tot 15 jaar geldt de zwarte Noorse Elandhond over het geheel genomen als een robuuste en langlevende hond. Toch komen bij het ras af en toe gezondheidsproblemen voor aan de gewrichten, de ogen en het zenuwstelsel. Een op gezondheid gerichte fokker pakt precies dat aan en laat de heupen en ogen van de ouderdieren onderzoeken voordat ze worden ingezet in de fokkerij, om vermijdbare risico’s in zijn lijn gericht te verlagen.
Oogheelkunde in de schijnwerpers
Bij dit ras gaat bijzondere aandacht uit naar de ogen. Met gespecialiseerd klinisch oogonderzoek (inclusief gonioscopie) kunnen veel erfelijke oogafwijkingen bij de fokdieren vroegtijdig worden opgespoord. Daartoe behoren primair openhoekglaucoom (groene staar) en de daarmee vaak samenhangende dysplasie van het ligamentum pectinatum, cataract (grijze staar), lensluxatie en de gegeneraliseerde vorm van progressieve retinale atrofie (PRA). Ook afwijkingen aan oogleden en wimpers zoals ectropion, entropion en distichiasis, evenals corneadystrofie, retinadysplasie, opticushypoplasie en micropapilla worden daarbij gecontroleerd. Bovendien controleert de specialist op embryonale restanten in het oog, zoals persisterende pupilmembranen (PPM) of PHTVL/PHPV. Regelmatige oogcontroles van de ouderdieren verkleinen het risico aanzienlijk dat pups later pijnlijke oogaandoeningen krijgen of blind worden.
Gewrichten en neurologie
Door zijn grote bewegingsdrang is een gezond bewegingsapparaat voor de elandhond essentieel. Röntgenonderzoek naar heupdysplasie (HD) geeft inzicht in de gewrichtsgezondheid van de ouderdieren. Een ander rasspecifiek aandachtspunt is spinocerebellaire ataxie, een neurologische aandoening die leidt tot coördinatiestoornissen. Zelf draag je na de komst van je pup in belangrijke mate bij aan een lang, actief hondenleven door een gewrichtsvriendelijke opfok zonder vroege overbelasting, een slank gewicht en regelmatige oogcontroles bij de dierenarts.