Hoewel de Old English Bulldog als wendbaarder geldt, brengt zijn krachtige bouw specifieke gezondheidsuitdagingen met zich mee. Omdat het ras niet door de VDH is erkend, richten kwaliteitsbewuste fokkers zich naar de richtlijnen van gespecialiseerde verenigingen zoals de COBD e.V. (Club für Olde Bulldogges in Deutschland), die gerichte verplichte onderzoeken voorschrijft.
Ademhaling, hart en zintuigen
Door de verkorte snuit bestaat er een risico op het brachycefaal obstructief luchtwegsyndroom (BOAS). Een verantwoorde fokker laat zijn fokdieren gericht klinisch onderzoeken op BOAS, op hartaandoeningen en op oogproblemen (met een oogonderzoek door een veterinair oogarts). Deze bevindingen verlagen het risico op ernstige beperkingen bij de nakomelingen aanzienlijk.
Gewrichten en bewegingsapparaat
Het hoge lichaamsgewicht belast het bewegingsapparaat. Heupdysplasie (HD), elleboogdysplasie (ED) en patellaluxatie (PL) behoren tot de belangrijkste gezondheidsthema’s van het ras. Serieuze fokkers laten de ouderdieren vóór de inzet in de fokkerij röntgenologisch onderzoeken op HD en ED en klinisch op PL, om alleen honden met belastbare gewrichten met elkaar te paren.
Genetische bijzonderheden en huid
Naast klinische diagnostiek gebruiken zorgvuldige fokkers DNA-tests voor rasgebonden erfelijke ziekten zoals degeneratieve myelopathie, cystinurie en hyperuricosurie (HUU). Zo’n test laat zien of een ouderdier vrij, drager of aangedaan is. Bovendien is bij honden met kleurverdunning Color Dilution Alopecia (ook wel Blue Dog-syndroom genoemd) een bekend risico dat tot haarverlies en huidontstekingen leidt en waarmee in de fokplanning rekening moet worden gehouden.