Bij de Club für Britische Hütehunde e.V. (CfBrH) zijn specifieke onderzoeken verplicht, en die kun je bij het zoeken naar een fokker als richtlijn gebruiken. Een DNA-test laat zien of een ouderdier vrij, drager of aangedaan is, zodat de fokker risicovolle combinaties kan vermijden. Klinische controles en röntgenfoto’s helpen om complexe risico’s verder te verkleinen.
- MDR1-defect (medicijnovergevoeligheid): Een DNA-test geeft uitsluitsel over de status van de ouderdieren. Omdat het risico bij aangedane honden of dragers blijft bestaan, moet je je dierenarts later altijd tijdig op deze overgevoeligheid wijzen.
- Vachtkleur merle: Een DNA-test spoort ook cryptische (verborgen) merle-dragers op. Betrouwbare fokkers paren nooit twee merle-dragers met elkaar.
- Oogonderzoeken: De Collie Eye Anomaly (CEA) kan zowel met een DNA-test worden vastgesteld als met een klinisch oogonderzoek door een specialist wanneer de hond nog een pup is. Daarnaast laten zorgvuldige fokkers de ouderdieren regelmatig klinisch onderzoeken op cataract, progressieve retinale atrofie (PRA), distichiasis en corneadystrofie.
- Bloed en ruggenmerg: Voor de ziekte van Von Willebrand (een bloedstollingsstoornis) en de degeneratieve myelopathie bestaan DNA-tests die een gerichte partnerkeuze mogelijk maken, om het ziekterisico voor het nest te verlagen.
- Gewrichten (heupen en knieën): Om het risico op heupdysplasie (HD) en knieproblemen te verkleinen, worden de ouderdieren geröntgend en orthopedisch onderzocht.
Daarnaast zijn er bij de Shetland Sheepdog nog andere rastypische gezondheidsthema’s, zoals dermatomyositis (een huid- en spierziekte), het Grey Collie-syndroom (cyclische hematopoëse) en cryptorchisme (niet-ingedaalde testikels) bij reuen. Omdat er hiervoor vaak geen eenvoudige routinetests bestaan die alle varianten dekken, selecteert een goede fokker zijn fokdieren streng op gezonde, langlevende lijnen.