Spaanse waterhonden hebben een levensverwachting van 12 tot 14 jaar en gelden in de kern als vrij robuuste metgezellen. Toch kent het ras specifieke gezondheidsknelpunten bij heupen, ogen, schildklier en zenuwstelsel, waar bij de selectie van fokdieren consequent rekening mee moet worden gehouden.
Zenuwen, ogen en schildklier
Tot de aanbevolen gezondheidsstandaard van het ras behoren onder meer onderzoeken naar progressieve retinale atrofie (gegeneraliseerde vorm), familiaire struma (krop) en TECPR2-geassocieerde neuroaxonale dystrofie (NAD). Verantwoordelijke fokkers gebruiken DNA-tests op neuroaxonale dystrofie (TECPR2) en progressieve retinale atrofie. Zo’n DNA-test laat zien of een ouderdier vrij, drager of aangedaan is. Voor deze enkelvoudig recessieve aandoeningen geldt: als de fokker een drager gericht alleen combineert met een aantoonbaar vrije partner, erft geen enkele pup de geteste mutatie van beide ouders; het risico op deze specifieke aandoening daalt daardoor aanzienlijk. Daarnaast laten zorgvuldige fokkers hun dieren via bloedwaarden testen op een trage schildklier (hypothyreoïdie) en laten ze de ogen klinisch onderzoeken, omdat ook cataract (staar) en dysplasie van het ligamentum pectinatum (een afwijking in de oogkamerhoek) als andere rasgebonden aandachtspunten voorkomen.
Gewrichten en bewegingsapparaat
Als wendbare sporthond is de Spaanse waterhond afhankelijk van gezonde gewrichten. Onderzoek naar heupdysplasie (HD) via röntgenfoto’s hoort bij de aanbevolen gezondheidsstandaard van het ras en verlaagt door de selectie van gezonde ouderdieren het risico op gewrichtsproblemen bij de nakomelingen. Ook elleboogdysplasie (ED) behoort tot de rasgebonden gezondheidsthema’s. In het eerste levensjaar draag je zelf in belangrijke mate bij aan de gewrichtsgezondheid van je hond door hem gewrichtsvriendelijk te laten opgroeien – dus door overbelasting en vroeg traplopen te vermijden.