Adoptuj psy rasy Cocker spaniel angielski ze schroniska

Adopcja cocker spaniela angielskiego ze schroniska to głęboko przemyślana decyzja. Otwierasz nowy rozdział psu z przeszłością, a w zamian zyskujesz towarzysza znanego z wyjątkowej życzliwości, radości życia i przywiązania do ludzi. Przy oczekiwanej długości życia od 12 do 15 lat, wysokości w kłębie od 39 do 41 cm i masie od 13 do 15 kg u samca wprowadza się do Ciebie uroczy, energiczny partner, który bardzo chce zadowolić swoich ludzi.

Jeśli spotykasz w schronisku cocker spaniela angielskiego, rzadko wynika to z jego podstawowego charakteru – zwykle chodzi o zmianę sytuacji życiowej, np. rozstanie czy chorobę, albo o to, że nie doceniono potrzeb typowych dla rasy. Łagodny wygląd z długimi, opadającymi uszami łatwo przesłania fakt, że tę brytyjską rasę pierwotnie hodowano do polowań na ptactwo i aportowania zwierzyny.

Poziom energii na 4 z 5 punktów oznacza potrzebę codziennego zajęcia dla głowy i ciała. Jeśli go brakuje, te mądre płochacze same szukają sobie zadań, co w codzienności może przerosnąć opiekunów. Również półdługa, gładka lub lekko falista sierść z gęstym podszerstkiem wiąże się z odczuwalnym nakładem pielęgnacji, który wymaga czasu i konsekwencji. Czasem oddawane psy pochodzą też od pseudohodowców, którzy sprzedają szczenięta nieprzygotowanym opiekunom, nie informując ich o myśliwskim dziedzictwie rasy.

Zasadniczo cocker spaniele angielskie są otwarte, przyjazne rodzinie (5/5), zwykle bardzo zgodne z innymi psami (4/5) i cierpliwe wobec dzieci (4/5). Mimo to pies ze schroniska ma swoją indywidualną przeszłość. Właśnie dlatego, że ta rasa tak bardzo kocha towarzystwo swoich ludzi, niektóre psy ze schroniska na początku wrażliwie reagują na zostawanie w samotności albo na zewnątrz wykazują silny instynkt płoszenia. Dzięki wybitnej podatności na szkolenie (5/5) brakujące podstawy można jednak świetnie nadrobić pozytywnym treningiem.

Zdrowie pod kontrolą

Cocker spaniele angielskie uchodzą zasadniczo za odporne, ale mają typowe dla rasy słabe punkty w obrębie uszu oraz ryzyka dotyczące oczu, nerek, stawów i chorób układu nerwowego. Hodowca, dla którego liczy się zdrowie, przed dopuszczeniem rodziców do hodowli zleca celowe badania, aby obniżyć ryzyka w linii: dysplazję stawów biodrowych ocenia się na podstawie RTG, a anomalie oczu, ektropium, entropium i uogólniony postępujący zanik siatkówki – w klinicznych badaniach okulistycznych. W kierunku rodzinnej nefropatii i neuropatii o początku w wieku dorosłym wykorzystuje się odpowiednie badania laboratoryjne lub genetyczne, które pokazują, czy rodzic jest wolny, jest nosicielem, czy choruje – nosiciele są wtedy kojarzeni wyłącznie z wolnymi partnerami. Odpowiedzialni hodowcy dbają też o niezbyt ciężkie uszy i pytają o przypadki zwichnięcia rzepki w linii.

U cocker spaniela angielskiego ze schroniska pochodzenie genetyczne często jest nieznane. Dlatego regularnie kontroluj długie, opadające uszy i utrzymuj je w suchości, aby zapobiegać stanom zapalnym. Zaplanuj też wizytę kontrolną u lekarza weterynarii, by sprawdzić oczy, rzepki i ogólny stan zdrowia.

Szczenię od hodowcy kosztuje od 1500 do 2500 EUR, natomiast przy adopcji ze schroniska płacisz jedynie znacznie niższą opłatę adopcyjną. Zwykle szczepienia, czip i wstępne badanie są w schronisku już pokryte; poproś wcześniej o dokładne pokazanie dostępnej dokumentacji i książeczki szczepień. Niezależnie od ceny zakupu zaplanuj solidny budżet na wyprawkę (szczotki do podszerstka, dobrze dopasowane szelki, długa linka) oraz finansową poduszkę na późniejsze koszty weterynaryjne.

• Najpierw spokój, potem atrakcje: nawet jeśli Twój nowy towarzysz jest energiczny, w pierwszych dniach potrzebuje przede wszystkim struktury, stałych pór odpoczynku i bezpiecznego miejsca do wyciszenia, aby pozbyć się stresu ze schroniska.
• Praca węchowa dla budowania więzi: świadomie wykorzystaj dziedzictwo aportera i płochacza. Wspólne szukanie karmy czy aportowanie saszetki z przysmakami zajmują głowę i szybko Was do siebie zbliżają.
• Łagodnie wprowadzaj rytuały pielęgnacyjne: stopniowo i z dużą liczbą nagród przyzwyczajaj psa do szczotkowania sierści i codziennej kontroli uszu.
• Jasne zasady z dziećmi: od pierwszego dnia pokazuj dzieciom, jak traktować psa z szacunkiem, i nadzoruj każdą interakcję.