Adoptuj psy rasy Gończy berneński ze schroniska

Jeśli zastanawiasz się nad tym, żeby adoptować gończego berneńskiego, podejmujesz wyjątkową decyzję, wybierając niezwykłego towarzysza. Ta szwajcarska rasa została pierwotnie wyhodowana do wytrwałego polowania na zające i inną zwierzynę w Alpach Berneńskich. Samce osiągają wysokość w kłębie od 49 do 59 cm i ważą od 14 do 20 kg, a sportowa budowa tego psa wymaga ruchu.

To, że gończy berneński trafia do schroniska, rzadko wynika z jego charakteru – wręcz przeciwnie: jest niezwykle związany z człowiekiem, przywiązany oraz wyjątkowo przyjazny dzieciom i rodzinie. Często po prostu zmieniają się okoliczności życiowe poprzednich właścicieli albo na początku niedoceniono potrzeb typowych dla tej rasy. Ciasne miejskie życie raczej nie sprosta potrzebom tego psa gończego. W codziennym życiu jego wysoki poziom energii i silna potrzeba poznawania świata nosem łączą się z niezależną osobowością. Ponieważ podczas polowania musiał pracować samodzielnie, jego wychowanie wymaga dużo cierpliwości i konsekwencji. Gdy zabraknie czasu albo otoczenie jest zbyt ubogie w bodźce, opiekunowie czasem z ciężkim sercem szukają dla swojego czworonoga nowego, lepiej dopasowanego domu.

Jeśli decydujesz się na psa z adopcji, dostajesz paczkę niespodzianek o wspaniałym potencjale. Nawet z bagażem przeszłości gończe berneńskie zwykle okazują się przyjazne, otwarte i dobrze dogadują się z innymi psami. Są bardzo przywiązane do swoich ludzi, dlatego w schronisku często cierpią z powodu rozłąki, a w stabilnym otoczeniu szybko znów rozkwitają. Krótka, gęsta i lśniąca sierść jest łatwa w pielęgnacji, a pies niewiele linieje.

Pod względem zdrowotnym rasa przy oczekiwanej długości życia od 10 do 12 lat uchodzi zasadniczo za odporną, ale ma typowe dla rasy skłonności do problemów ze stawami, oczami i uszami. Do znanych zagrożeń należą dysplazja stawów biodrowych (HD, której badanie należy do zalecanego standardu zdrowotnego tej rasy) i dysplazja stawów łokciowych (ED), wykrywane za pomocą badania rentgenowskiego, a także uogólniony postępujący zanik siatkówki (PRA) dotyczący oczu. Hodowca dbający o zdrowie psów zleca kliniczne i rentgenowskie badanie bioder, łokci i oczu zwierząt rodzicielskich oraz zwraca uwagę na mało wrażliwe uszy, aby zmniejszyć ryzyko dla potomstwa. W schronisku często brakuje takiej pełnej dokumentacji pochodzenia. Dlatego szczególnie zwracaj uwagę na chód psa oraz regularnie kontroluj i pielęgnuj jego długie, zwisające uszy, aby zapobiegać stanom zapalnym.

Porównanie kosztów: opłata adopcyjna za gończego berneńskiego a zakup od hodowcy

Podczas gdy szczenię od hodowcy kosztuje od 1500 do 2500 euro, za gończego berneńskiego ze schroniska płacisz wyraźnie niższą opłatę adopcyjną. Zwykle obejmuje ona już szczepienia, mikroczip oraz wstępne badanie weterynaryjne; poproś, aby jeszcze przed adopcją dokładnie pokazano ci odpowiednie dokumenty. Zaoszczędzone pieniądze najlepiej od razu odłóż jako rezerwę na dobrej jakości wyprawkę – zwłaszcza dobrze dopasowane szelki i długą linkę – a także na przyszłe koszty weterynaryjne lub ubezpieczenie zdrowotne.

Żeby nowy towarzysz czuł się u ciebie bezpiecznie, pomogą ci jasne zasady i spokojny start:

• Bezpieczeństwo przede wszystkim: W pierwszych tygodniach konsekwentnie używaj długiej linki. Gdy tylko pies gończy złapie nosem ciekawy trop, jak to typowe dla rasy, szybko przestaje zwracać uwagę na otoczenie.
• Praca nosem zamiast przeciążenia: Zapewnij mu stymulację umysłową przez celowe zabawy węchowe, pracę na tropie lub mantrailing. Daje mu to zajęcie zgodne z jego naturą i bardzo wzmacnia waszą więź.
• Wprowadź czas na odpoczynek: Na zewnątrz gończy berneński jest bardzo aktywny, ale równie ważne są stałe przerwy w domu, żeby po stresie w schronisku mógł się wyciszyć.
• Wypracuj rutynę pielęgnacyjną: Od początku delikatnie przyzwyczajaj go do tego, że po każdym spacerze sprawdzasz jego długie uszy pod kątem zabrudzeń i zaczerwienień.