Ciężkie kości i masywna muskulatura mocno obciążają stawy, dlatego opiekujący się rasą związek hodowlany (jak Club für Molosser e.V.) wymaga oficjalnych badań rentgenowskich w kierunku dysplazji stawów biodrowych (HD) i dysplazji stawów łokciowych (ED). Zdjęcia te zmniejszają ryzyko poważnych uszkodzeń stawów u potomstwa, ale nie wykluczają całkowicie późniejszej choroby – kluczowe znaczenie ma też to, czy jako opiekun będziesz odchowywać psa w sposób oszczędzający stawy.
Odpowiedzialni hodowcy wychodzą daleko poza te minimalne wymagania. U swoich psów hodowlanych dodatkowo zlecają kliniczne badanie serca, oczu i tarczycy oraz celowo selekcjonują w kierunku lepszej drożności dróg oddechowych i dobrze otwartych nozdrzy. Podstawowe zagrożenia tej rasy nie dają się bowiem całkowicie wyeliminować nawet dzięki starannej hodowli, ale można je wyraźnie zmniejszyć. Jeśli planujesz zakup bullmastifa, od początku uwzględnij wyższy budżet na weterynarza z myślą o możliwym leczeniu serca i oczu, a w codziennym życiu ściśle ograniczaj wysiłek w upale.
Inne problemy zdrowotne typowe dla rasy
Poza głównymi obszarami, czyli stawami, sercem i oddychaniem, u bullmastifa występują swoiste choroby oczu, układu nerwowego i metabolizmu. Należą do nich:
- Problemy z oczami: wady ustawienia powiek, takie jak ektropium (obwisła powieka) i entropium (podwinięta powieka), oraz choroby siatkówki, takie jak dysplazja siatkówki i multifokalna retinopatia 1 (CMR1).
- Problemy neurologiczne: szyjna spondylomielopatia (znana jako zespół Wobblera, czyli ucisk rdzenia kręgowego w odcinku szyjnym), abiotrofia móżdżku oraz dystrofia neuroaksonalna związana z RNF170.
- Metabolizm: cystynuria, zaburzenie, które może prowadzić do powstawania kamieni w pęcherzu moczowym i nerkach.
W przypadku określonych wad genetycznych, takich jak multifokalna retinopatia 1 czy dystrofia neuroaksonalna związana z RNF170, testy DNA pokazują, czy rodzic jest wolny od wady, nosicielem czy chorym. W przypadku chorób dziedziczonych w prosty sposób recesywnie rzetelny hodowca kojarzy nosicieli wyłącznie z psami wolnymi od wady. W przypadku złożonych problemów, takich jak zespół Wobblera czy wady ustawienia brzegu powiek, nie ma testu genetycznego – pomagają tu kliniczne badania oczu oraz celowe dopytywanie o znane przypadki w linii hodowlanej.