Odpowiedzialni hodowcy, na przykład w Deutscher Club für Nordische Hunde e.V. (DCNH), poddają psy hodowlane rygorystycznym kontrolom przed pierwszym użyciem w rozrodzie. Zawsze proś o okazanie oryginalnych pisemnych wyników badań rodziców.
Badania wymagane przez związek hodowlany
- Dysplazja stawów biodrowych (HD): Stan stawów biodrowych ocenia się na podstawie oficjalnie opisanych zdjęć rentgenowskich. Łączenie w pary wyłącznie psów z prawidłowymi lub bardzo dobrymi wynikami stawów biodrowych znacznie zmniejsza ryzyko bolesnych problemów ze stawami u potomstwa.
- Badanie okulistyczne: Lekarz weterynarii specjalista chorób oczu bada klinicznie psy hodowlane pod kątem dziedzicznych zmian w oku. U elkhounda norweskiego uwaga skupia się przy tym między innymi na uogólnionym postępującym zaniku siatkówki (PRA), zaćmie (katarakcie), dysplazji siatkówki oraz pierwotnej jaskrze otwartego kąta. Regularne kontrole oczu pokazują, czy w chwili badania pies jest klinicznie wolny od tych zmian.
Badania dobrowolne i inne zagadnienia zdrowotne
Zaangażowani hodowcy wykraczają poza program obowiązkowy i dobrowolnie badają swoje linie także pod kątem nefropatii rodzinnej (FN) oraz postaci postępującego zaniku siatkówki. Poza tym u elkhounda norweskiego występują inne zagadnienia zdrowotne typowe dla rasy, o które warto zapytać wprost: należą do nich zaburzenia czynności nerek, takie jak zespół Fanconiego, problemy z kolanami oraz chondrodysplazja związana z SLC13A1 (postać dysproporcjonalnej karłowatości). Tam, gdzie stosuje się uznane testy DNA, pokazują one, czy rodzic jest wolny od mutacji, czy jest jej nosicielem; badania kliniczne i przejrzyste prowadzenie linii hodowlanych pomagają hodowcom konsekwentnie unikać linii obciążonych.