Adoptuj psy rasy Golden retriever ze schroniska

Adopcja golden retrievera to wspaniała decyzja. Rasa słynie z przyjaznego, inteligentnego i oddanego charakteru i należy do najpopularniejszych psów rodzinnych. Dając drugą szansę dorosłemu lub młodemu psu ze schroniska, zyskujesz partnera niezwykle przywiązanego do ludzi. Jednocześnie ten krok wymaga realistycznych oczekiwań, empatii i gotowości, by otworzyć się na indywidualną historię psa.

To, że tak przyjazny dzieciom i rodzinie pies zostaje oddany, rzadko wynika z jego charakteru – zwykle chodzi o zmianę sytuacji życiowej opiekunów lub niedocenione potrzeby rasy. Pierwotnie wyhodowany w Szkocji do polowań i aportowania z wody i trudnego terenu, golden retriever ma wysoki poziom energii. Zwłaszcza psy z linii użytkowych często mają silny instynkt łowiecki i potrzebują wymagających zadań, takich jak trening z dummy czy obedience. Jeśli w codzienności brakuje takiego zajęcia dla głowy i ciała, te mądre psy szybko wymyślają własne sposoby na spędzanie czasu, które przerastają opiekunów.

Bywa też niedoceniana fizyczna postura psa: dorosły samiec przy wysokości w kłębie od 56 do 61 cm waży okazałe 30 do 34 kg. Do tego dochodzi gęsta, falista lub prosta sierść z podszerstkiem, która wymaga regularnej pielęgnacji i wyraźnie linieje. Gdy do tego dochodzą osobiste zmiany, takie jak rozstanie, choroba czy przeprowadzka, oddanie psa do schroniska staje się dla niektórych właścicieli ostatecznością.

Pies w schronisku przeżył utratę swoich bliskich osób. Mimo wysokiej podatności na szkolenie i silnego przywiązania do ludzi golden retriever potrzebuje czasu, by w nowym domu nabrać zaufania. Niektóre psy na początku przejawiają stres separacyjny, niepewność w codziennych sytuacjach albo braki w wychowaniu na smyczy, bo w poprzednim domu brakowało im jasnych struktur.

Szczególnie ważną kwestią jest zdrowie. Golden retrievery uchodzą za odporne, ale mają wyraźny wzorzec: stawy, oczy, zmiany skórne oraz typowa dla rasy skłonność do nowotworów, takich jak naczyniakomięsak, chłoniak czy guz z komórek tucznych, często pozostają tematem przez całe życie. Hodowca, dla którego liczy się zdrowie, przed skojarzeniem zleca RTG w kierunku dysplazji stawów biodrowych i łokciowych, kliniczne badania oczu w kierunku chorób takich jak zaćma i dysplazja siatkówki oraz badanie serca w kierunku zwężenia aorty, korzysta ze sprawdzonych testów DNA dotyczących zdrowia skóry lub specyficznych dla rasy postaci chorób oczu, takich jak postępujący zanik siatkówki 1 i 2 (GR-PRA1, GR-PRA2), i dokładnie zna długość życia przodków, by obniżyć ryzyko nowotworów i chorób dziedzicznych w linii – tymczasem pochodzenie genetyczne psa ze schroniska często pozostaje nieznane. Jeśli pies pochodzi pierwotnie z pseudohodowli, tych ważnych badań rodziców brakuje całkowicie.

Licz się więc z tym, że w ciągu psiego życia trwającego od 10 do 12 lat mogą pojawić się też takie problemy jak atopowe zapalenie skóry, niedoczynność tarczycy czy problemy z uszami i oczami (np. ektropium lub entropium). Konsekwentną kontrolą wagi dla dobra stawów, dobrą pielęgnacją skóry i regularnym obmacywaniem psa w poszukiwaniu guzków to Ty wnosisz decydujący wkład w profilaktykę.

Szczenię od hodowcy kosztuje od 1500 do 2800 EUR. Jeśli adoptujesz golden retrievera ze schroniska, płacisz zamiast tego znacznie niższą opłatę adopcyjną. Zwykle obejmuje ona szczepienia, czip i wstępne badanie weterynaryjne; poproś o dokładne pokazanie odpowiednich dokumentów. Zaoszczędzone pieniądze od razu przeznacz na dobrej jakości wyprawkę – np. legowisko odciążające stawy i dobrze dopasowane szelki – oraz na finansową poduszkę na przyszłe koszty weterynaryjne i ewentualnie potrzebne badania RTG lub laboratoryjne.