Owczarki staroangielskie żyją średnio 10–12 lat, ale mają pewne typowe dla rasy problemy zdrowotne. Należą do nich schorzenia stawów, oczu i słuchu oraz możliwa genetyczna nadwrażliwość na leki, o której na co dzień musisz zawsze aktywnie informować swojego weterynarza. Trzeba też mieć świadomość, że w pierwszym roku życia bobtail bezwzględnie wymaga odchowu oszczędzającego stawy, bez wczesnego chodzenia po schodach i przeciążeń.
Deutscher Old English Sheepdog Club e.V. nakłada obowiązek wykonywania określonych badań zdrowotnych. Rzetelni hodowcy korzystają z badań rentgenowskich, laboratoryjnych i klinicznych oraz testów DNA, aby w swoich liniach celowo obniżać ryzyko chorób dziedzicznych. Test genetyczny pokazuje przy tym, czy rodzic jest wolny od danej choroby, jest nosicielem, czy jest dotknięty chorobą; wyniki badań rentgenowskich i okulistycznych pomagają zmniejszyć prawdopodobieństwo, że potomstwo będzie chore.
Do istotnych badań należą zdjęcie rentgenowskie w kierunku dysplazji stawów biodrowych (HD), specjalistyczne badania okulistyczne w kierunku wad oczu (w tym uogólnionego postępującego zaniku siatkówki) oraz badania krwi w kierunku niedoczynności tarczycy (hipotyreozy). Testy genetyczne pozwalają wykryć mielopatię zwyrodnieniową, zapaść wysiłkową (EIC) oraz pierwotną dyskinezę rzęsek związaną z NME5 (chorobę dróg oddechowych). Ponieważ u bobtaila występuje także głuchota, odpowiedzialni hodowcy zlecają audiometryczne badanie słuchu szczeniąt.
Poza tym istnieją inne zagrożenia typowe dla rasy, dla których nie ma rutynowych testów genetycznych. Należą do nich schorzenia neurologiczne, takie jak padaczka, abiotrofia móżdżku i zespół wobblera (szyjna spondylomielopatia), choroby autoimmunologiczne, takie jak immunozależna niedokrwistość hemolityczna (IMHA) i małopłytkowość, wady serca (ubytek przegrody międzyprzedsionkowej, dysplazja zastawki trójdzielnej) oraz rozszczep podniebienia. Pozostaje tu jedno: zapytaj hodowcę wprost o występowanie tych chorób w jego liniach hodowlanych.