Adoptuj psy rasy Pudel duży ze schroniska

Jeśli chcesz adoptować pudla dużego (królewskiego), podejmujesz wspaniałą decyzję. Te aktywne, dumne i bardzo mądre psy mają nie tylko elegancką sylwetkę, lecz także głębokie przywiązanie do ludzi. Przy oczekiwanej długości życia od 12 do 15 lat zyskujesz lojalnego partnera, który szuka Twojej bliskości i jest gotów na wspólne przygody. Pies „z drugiej ręki” ma wprawdzie własną historię, ale w zamian często obdarza Cię zupełnie wyjątkową więzią.

To, że pudel duży (królewski) czeka w schronisku na nowy dom, rzadko wynika z jego charakteru – niemal zawsze przyczyną jest zmiana sytuacji życiowej ludzi albo niedocenione potrzeby rasy. Ten elegancki towarzysz został pierwotnie wyhodowany jako pies do polowania na kaczki w wodzie, więc drzemie w nim prawdziwy pies pracujący.

• Duży nakład pielęgnacji: pudel duży prawie nie gubi sierści, ale jego gęsta, kręcona sierść bez podszerstka stale rośnie. Regularne szczotkowanie i strzyżenie są obowiązkowe. Gdy ten ogromny nakład pielęgnacji staje się w codziennym życiu zbyt dużym obciążeniem, czasem kończy się to oddaniem psa.
• Niedoceniony poziom energii: przy swojej niezwykle dużej chęci do nauki pudel królewski potrzebuje zajęcia zarówno dla głowy, jak i dla ciała. Same spacery temu atlecie często nie wystarczają.
• Osobiste ciosy losu: rozstania, zmiany zawodowe, alergie w otoczeniu albo choroba opiekuna czasem zmuszają ludzi, by z ciężkim sercem oddali ukochanego psa.

Dorosły pudel duży (królewski) ze schroniska jest zwykle przyjazny, dobrze odnajduje się w rodzinie i dogaduje się z innymi psami. Ponieważ jest bardzo wrażliwy i przywiązany do ludzi, w schroniskowej codzienności często cierpi z powodu utraty swoich opiekunów. Daj mu czas, by nabrał zaufania – dzięki niezwykle wysokiej podatności na szkolenie błyskawicznie nauczy się nowych zasad, gdy tylko poczuje się bezpiecznie.

Również kwestiom zdrowia warto przyjrzeć się dokładnie. Pudle duże uchodzą za odporne, ale mają wyraźny wzorzec: stawy, oczy i ryzyko skrętu żołądka często pozostają tematem przez całe życie. Do problemów typowych dla rasy należą dysplazja stawów biodrowych, dysplazja stawów łokciowych i zwichnięcie rzepki, a także choroby oczu, takie jak zaćma, ektropium / entropium i postępujący zanik siatkówki (łącznie z postacią związaną z PRCD). W rasie występują też choroby neurologiczne, takie jak mielopatia zwyrodnieniowa czy encefalopatia noworodkowa z napadami drgawek, a także choroba skóry – zapalenie gruczołów łojowych (sebadenitis).

Hodowca, dla którego liczy się zdrowie (np. zrzeszony w Deutscher Pudel-Klub e.V., niemieckim klubie rasy), zleca badania RTG i badania kliniczne rodziców w kierunku problemów ze stawami i oczami, aby obniżyć ryzyko u potomstwa. W przypadku wad dziedzicznych, takich jak prcd-PRA, mielopatia zwyrodnieniowa i encefalopatia noworodkowa, korzysta ze sprawdzonych testów DNA: pokazują one, czy pies jest wolny od mutacji, jest nosicielem, czy sam choruje, dzięki czemu nosicieli kojarzy się celowo tylko z wolnymi partnerami. Jeśli jednak pies ze schroniska ma nieznane pochodzenie albo pochodzi od pseudohodowców, tych badań profilaktycznych brakuje. Dlatego na stałe zaplanuj regularne kontrole weterynaryjne i obciążenie oszczędzające stawy.

Szczenię od rzetelnego hodowcy kosztuje od 1500 do 2800 EUR. Jeśli adoptujesz pudla dużego (królewskiego) ze schroniska, płacisz zamiast tego opłatę adopcyjną, która zwykle jest wyraźnie niższa. Najczęściej obejmuje ona już szczepienia, czip i wstępne badanie; poproś w schronisku o dokładne pokazanie odpowiednich dokumentów. Dodatkowo zaplanuj budżet na dobrej jakości wyprawkę (łącznie z profesjonalnymi szczotkami i maszynką do strzyżenia) oraz finansową poduszkę na ewentualne koszty weterynaryjne na starość.

• Wprowadź jasne rytuały: stałe pory karmienia, odpoczynku i spacerów dają wrażliwemu psu poczucie bezpieczeństwa. Karm go kilkoma małymi porcjami dziennie, a po jedzeniu ściśle przestrzegaj czasu odpoczynku, aby ograniczyć ryzyko skrętu żołądka.
• Łagodnie przyzwyczajaj go do pielęgnacji sierści: od pierwszego dnia wprowadzaj szczotkowanie pozytywnie i w krótkich sesjach, żeby niezbędna pielęgnacja stała się spokojnym rytuałem dla Was obojga.
• Angażuj głowę, nie tylko łapy: wykorzystaj jego wysoką inteligencję do spokojnych zabaw w szukanie w salonie albo do pierwszych ćwiczeń posłuszeństwa. To wzmacnia Waszą więź, nie nakręcając psa nadmiernie w nowym otoczeniu.