Adoptuj psy rasy Retriever płaskowłosy ze schroniska

Przygarnięcie retrievera płaskowłosego ze schroniska to wspaniała decyzja. Te brytyjskie psy aportujące słyną z wesołego, optymistycznego i pogodnego usposobienia – często do późnej starości zachowują szczenięce, figlarne serce. Jeśli w ogóle trafiasz na retrievera płaskowłosego w schronisku, rzadko wynika to z charakteru psa, a zwykle ze zmiany sytuacji życiowej poprzednich właścicieli albo z niedocenienia potrzeb typowych dla rasy.

„Flat” był pierwotnie hodowany do wymagającej pracy myśliwskiej w wodzie i na lądzie. Przy wysokości w kłębie od 59 do 62 cm i masie od 27 do 36 kg u psów ma dużo siły i wysoki poziom energii (4 na 5). Gdy zmienia się sytuacja zawodowa, powiększenie rodziny wywraca codzienność do góry nogami albo brakuje czasu na codzienne zajęcia angażujące głowę i ciało, opiekunowie czasem docierają do granic swoich możliwości. Również gęsta, średniej długości sierść z dobrym podszerstkiem wymaga regularnej pielęgnacji i powoduje umiarkowane linienie. Czasem dynamiczna natura młodego flata po prostu przerasta jego opiekunów – i nie stoi za tym żadna zła wola.

Jeśli chcesz adoptować retrievera płaskowłosego, najczęściej spotkasz psa bardzo przywiązanego do ludzi, przyjaznego dzieciom i rodzinie, który dobrze dogaduje się z innymi psami. Mimo to utrata dotychczasowego otoczenia zostawia ślad. W schronisku wiele flatów wydaje się nadmiernie pobudzonych z powodu natłoku bodźców albo wycofuje się niepewnie. Dzięki znakomitej podatności na szkolenie (5 na 5) i chęci zadowolenia człowieka szybko jednak uczą się nowych zasad w stabilnym domu.

Zdrowie retrievera płaskowłosego: na co zwrócić uwagę

Przy średniej długości życia od 10 do 12 lat retriever płaskowłosy ma kilka typowych dla rasy problemów zdrowotnych. Na pierwszym planie jest zwiększona skłonność do nowotworów – w tym histiocytozy – oraz kwestie dotyczące stawów i oczu. Do znanych zagrożeń należą dysplazja stawów biodrowych (HD), dysplazja stawów łokciowych (ED), zwichnięcie rzepki oraz choroby oczu, takie jak postępujący zanik siatkówki (prcd-PRA), zaćma, dysplazja więzadła grzebieniastego, inne wady oczu, a także wywinięcie i podwinięcie powieki.

Hodowca dbający o zdrowie psów celowo przeciwdziała tym zagrożeniom: zleca prześwietlenie bioder i łokci oraz badanie kolan pod kątem zwichnięcia rzepki, a także regularnie poddaje psy badaniom okulistycznym, w tym badaniu w kierunku dysplazji więzadła grzebieniastego. Test genetyczny w kierunku prcd-PRA pokazuje ponadto, czy rodzic jest wolny od choroby, nosicielem czy chorym, dzięki czemu do hodowli trafiają tylko psy wolne. Poza tym rzetelni hodowcy przy planowaniu miotu przywiązują dużą wagę do długowieczności i celowo dopytują o przypadki nowotworów, takich jak histiocytoza, w liniach hodowlanych. W przypadku psa ze schroniska, który być może pochodzi od nieuczciwych rozmnażaczy bez takich badań, zwykle nie znasz jego podłoża genetycznego. Dlatego przez całe życie dbaj o szczupłą sylwetkę, ruch oszczędzający stawy i zaplanuj regularne profilaktyczne badania weterynaryjne, aby wcześnie wychwytywać zmiany.

Finansowo adopcja wyraźnie różni się od zakupu szczenięcia. Podczas gdy szczenię od rzetelnego hodowcy kosztuje od 1 500 do 2 500 EUR, opłata adopcyjna w schronisku lub w wyspecjalizowanych organizacjach pomagających retrieverom to tylko ułamek tej kwoty. Zwykle schronisko pokrywa już szczepienia, mikroczip i wstępne badanie weterynaryjne; poproś, by przed adopcją dokładnie pokazano ci odpowiednie dokumenty i książeczkę szczepień. Rozsądnie zaplanuj zaoszczędzone środki: oprócz dobrej jakości pierwszej wyprawki (ortopedyczne legowisko, dobrze dopasowane szelki, dummy do aportowania) zalecamy odłożyć solidną finansową poduszkę lub wykupić ubezpieczenie zdrowotne na późniejsze leczenie stawów lub nowotworów.

Aby twój nowy towarzysz poczuł się u ciebie bezpiecznie, w pierwszym okresie pomoże ci jasna struktura dnia:

• Spokój przed akcją: Choć flat ma dużo energii, po przeprowadzce potrzebuje przede wszystkim snu i odprężenia. W pierwszych dniach nie przeciążaj go długimi marszami ani licznymi gośćmi.
• Bezpieczeństwo dzięki rutynie: Stałe pory karmienia i spacerów pomagają psu się odnaleźć i obniżają poziom stresu.
• Praca nosem zamiast rzucania piłki: Wykorzystaj jego naturalną skłonność do aportowania w spokojnych zabawach w poszukiwanie w ogrodzie lub na długiej lince. To angażuje go umysłowo, oszczędza stawy i wzmacnia waszą więź, bez nadmiernego nakręcania go.