Staffordshire Bull Terrier

W codziennym życiu i we wspólnym mieszkaniu z rodziną staffordshire bull terrier jest przez opiekunów opisywany jako niezwykle przywiązany, niemal lepki towarzysz. Wielu opiekunów podkreśla jego wyraźne nastawienie na człowieka i entuzjazm wobec wszystkich członków rodziny, zwłaszcza dzieci. W domu staffik okazuje się często wygodnym pieszczochem, który najchętniej leży na kanapie ściśle przytulony do swoich ludzi.

Jednocześnie doświadczeni opiekunowie podkreślają, jak bardzo cielesna i impulsywna może być rasa. W radości wiele psów ma skłonność do gwałtownego skakania na ludzi lub potrącającej zabawy, dlatego właśnie w kontakcie z młodszymi dziećmi zawsze potrzebne jest czujne oko. Na forach regularnie porusza się też temat, że zostawanie samemu trzeba trenować celowo i cierpliwie: przez silne przywiązanie do swoich ludzi niedostatecznie zajęte lub zestresowane staffiki mają skłonność do gryzienia przedmiotów w domu przy lęku separacyjnym.

Powracającym, bardzo obecnym tematem w codzienności niemieckich opiekunów są wymogi prawne i reakcje społeczne. Jako rasa z listy w większości krajów związkowych opiekunowie często opowiadają o dodatkowym nakładzie biurokratycznym (testy charakteru, zezwolenia urzędowe, podwyższony podatek od psa) oraz o uprzedzeniach i sceptycznych spojrzeniach przechodniów na spacerach.

Źródła:reddit.comvetsaglik.comhaustierforum.chhundeseite.dedogforum.de

Opiekunowie opisują wychowanie staffordshire bull terriera jako mieszankę dużej chłonności i wyraźnego terierowego uporu. Z jednej strony psy są wysoce zmotywowane i dzięki chęci uzyskania aprobaty uczą się szybko; z drugiej strony wciąż uparcie testują granice. W relacjach zgodnie podkreśla się, że presja czy surowość są u tej rasy zupełnie nie na miejscu, ponieważ wrażliwie reaguje na nastrój swoich ludzi – potrzebna jest raczej kochająca konsekwencja i jasne zasady od samego początku.

Centralnym punktem dyskusji na forach jest zgodność z innymi psami. Podczas gdy szczenięta i młode psy są zwykle otwarte i chętne do zabawy, wielu opiekunów opowiada, że zachowanie może się wyraźnie zmienić wraz z dorastaniem (często od drugiego roku życia). Wiele staffików preferuje wybranych psich przyjaciół i ma mało cierpliwości dla natarczywych lub nieuprzejmych obcych psów. Przy spotkaniach z psami tej samej płci może dochodzić do tarć, dlatego wczesna, kontrolowana socjalizacja i przewidujące prowadzenie na smyczy są przez opiekunów uznawane za niezbędne.

Ponadto opiekunowie opowiadają o niskim progu pobudzenia przy bardzo ekscytujących zabawach: podczas zabaw w przeciąganie lub pościg niektóre psy szybko się nakręcają. Punkt ciężkości w praktyce leży więc często w tym, by uczyć psy tolerancji na frustrację i faz odpoczynku, zamiast tylko je fizycznie zmęczyć.

Źródła:vetsaglik.comhaustierforum.chdogforum.deforum.hundund.de

W relacjach o zdrowiu i doświadczeniach z rasą staffordshire bull terrier jest w zasadzie postrzegany jako odporny, umięśniony i mało przewrażliwiony pies, który często dopiero późno okazuje ból. Mimo to opiekunowie dzielą się doświadczeniami dotyczącymi pewnych typowych dla rasy słabych punktów. Często wspomina się wrażliwą skórę oraz alergie pokarmowe i środowiskowe, które objawiają się ciągłym drapaniem, wylizywaniem łap lub zapaleniami uszu i czasem wymagają żmudnego poszukiwania odpowiedniej karmy.

Kolejny temat w doświadczeniach dotyczy stawów i układu ruchu. Przez zwartą, silną budowę ciała i często wybuchową energię podczas szaleństw niektórzy opiekunowie opowiadają o problemach takich jak zwichnięcie rzepki, zerwania więzadeł czy skłonność do dysplazji stawów biodrowych. Rzetelni hodowcy badają ponadto psy hodowlane pod kątem znanych chorób dziedzicznych, takich jak zaćma (choroby oczu) czy L2-HGA (neurologiczne zaburzenie metabolizmu), na co zainteresowani według wskazówek opiekunów powinni koniecznie zwracać uwagę.

Są też praktyczne doświadczenia dotyczące wrażliwości na pogodę: ponieważ staffik ma bardzo krótką sierść bez gęstego podszerstka, w mokrą i zimną pogodę szybko się wychładza. Wielu opiekunów opowiada, że ich psy niechętnie wychodzą na dwór w deszczu, a zimą po prostu potrzebują odpowiedniego płaszczyka, aby nie drżeć. Podczas silnego letniego upału opiekunowie zwracają ponadto uwagę, by unikać męczącej aktywności, ponieważ szersze kształty czaszki mogą być przy wysokich temperaturach bardziej podatne na przegrzanie.

Źródła:dogforum.detierisch-verliebt.defellakte.de