Adopteer Dobermann-asielhonden

Wie voor een Dobermann kiest, kiest voor een zeer intelligente, onverschrokken en tegelijk verrassend gevoelige partner. Met een schofthoogte van 68 tot 72 centimeter en een gewicht van 40 tot 45 kilogram bij de reuen heeft deze atletische hond niet alleen een stevige fysieke uitstraling, maar ook een groot hart. Een Dobermann uit het asiel adopteren is een prachtige beslissing die een loyale viervoeter een tweede kans geeft – en die van jou echt begrip vraagt voor de behoeften van dit bijzondere ras.

Dat een Dobermann in het asiel op een nieuw thuis wacht, heeft meestal niets te maken met een moeilijk karakter, maar met veranderde levensomstandigheden of onderschatte raskenmerken. Terwijl de verzorging dankzij de korte, dichte vacht zonder ondervacht minimaal is, zitten het energieniveau en de trainbaarheid van deze honden op de absolute topwaarde. De Dobermann is oorspronkelijk gefokt als waak- en beschermingshond en heeft duidelijke begeleiding, mentale uitdaging en een vaste plek in het gezin nodig.

Is er door een nieuwe baan, een scheiding of ziekte opeens geen tijd meer in het dagelijks leven, dan voelen deze extreem mensgerichte honden zich al snel onbegrepen. Een Dobermann die te weinig uitdaging krijgt, zoekt zelf een taak, zet zijn waakzaamheid overmatig in of ontwikkelt door stress gedrag zoals likdermatitis (likgranuloom). Veel vorige eigenaren nemen uiteindelijk uit inzicht en voor het welzijn van het dier de beslissing om hem af te staan, omdat ze niet meer kunnen voldoen aan zijn hoge eisen op het gebied van tijd en beweging.

In het asiel laat de gevoelige Dobermann zich vaak van een ongewone kant zien: het lawaaierige kennelleven en het verlies van zijn vertrouwde mens hebben veel impact op hem. Sommige honden trekken zich terug, andere komen bij de kenneldeur onstuimig en opgefokt over. Geef de hond tijd – zijn grote intelligentie en zijn bereidheid om een band aan te gaan komen vaak pas naar voren tijdens rustige wandelingen, weg van de drukte van het asiel.

Een centraal thema bij de adoptie is de gezondheid, want bij een Dobermann uit het dierenwelzijn is de genetische voorgeschiedenis vaak onbekend. Het ras kent specifieke risico's voor het hart (vooral gedilateerde cardiomyopathie en atriumseptumdefecten), de bloedstolling (ziekte van Von Willebrand type I), de gewrichten (heupdysplasie) en de wervelkolom (cervicale spondylomyelopathie, bekend als wobblersyndroom, en hernia's). Een gezondheidsbewuste fokker verkleint het risico op deze aandoeningen door het hart van de ouderdieren met echografie en een langdurige ECG-registratie, de heupen met röntgenfoto's en de ogen (bijvoorbeeld op cataract) klinisch te laten onderzoeken, op voor de wervelkolom onbelaste lijnen te letten en voor de ziekte van Von Willebrand een DNA-test te gebruiken, zodat hij dragers alleen met vrije partners combineert. Bij honden van ongecontroleerde herkomst ontbreekt die voorkennis meestal.

Daarnaast komen in het ras aandoeningen voor zoals een te traag werkende schildklier, chronische hepatitis, familiaire nefropathie, demodicose of, bij honden met verdunde kleuren zoals blauw, Color Dilution Alopecia. Ons advies aan jou is daarom duidelijk: plan bij een geadopteerde Dobermann vaste, regelmatige cardiologische controles in, let op gewrichtsvriendelijke beweging en wijs je dierenarts vóór eventuele operaties altijd op de rastypische bloedstollingsstoornis.

Terwijl een pup van een fokker tussen 1.500 en 3.000 euro kost, ligt de adoptiebijdrage voor een Dobermann uit het asiel duidelijk lager – meestal rond enkele honderden euro's. Met die bijdrage zijn meestal de vaccinaties, de microchip en een intakeonderzoek door de dierenarts gedekt; vraag het asiel om de beschikbare papieren. Toch geldt: het geld dat je op de aanschafprijs bespaart, kun je het best meteen opzijzetten als financiële buffer voor de eerste uitrusting – inclusief een warme winterjas vanwege de ontbrekende ondervacht – en voor cardiologische check-ups en eventuele trainingslessen.