Decydując się na tę rasę, musisz spojrzeć w oczy uczciwej prawdzie: średnia długość życia wynosi od 6 do 8 lat. Berneńskie psy pasterskie w ciągu życia wykazują wyraźny wzorzec zdrowotny. Oprócz mocno obciążonych stawów głównym tematem pozostaje przede wszystkim typowa dla rasy skłonność do agresywnych chorób nowotworowych, takich jak histiocytoza.
Właśnie tu dobra hodowla oddziela się od zwykłego rozmnażania. Kluby hodowlane, takie jak Schweizer Sennenhund-Verein für Deutschland e.V. (SSV, niemiecki klub ras szwajcarskich psów pasterskich), obowiązkowo wymagają badań RTG w kierunku dysplazji stawów biodrowych (HD) i dysplazji stawów łokciowych (ED). Te badania kliniczne wyraźnie zmniejszają ryzyko bolesnych schorzeń stawów u potomstwa. Ponadto rzetelni hodowcy korzystają z testów genomowych (np. w kierunku mielopatii zwyrodnieniowej czy choroby von Willebranda) oraz z udokumentowanych danych o życiu przodków, aby konsekwentnie zmniejszać ryzyko nowotworów i chorób układu nerwowego w swoich liniach. Test genetyczny pokazuje przy tym, czy rodzic jest wolny od mutacji, jest nosicielem, czy sam choruje – nosiciele są celowo kojarzeni wyłącznie z partnerami wolnymi od mutacji.
W rasie występują też inne zagrożenia zdrowotne, dla których często nie ma testów genetycznych, ale które trzeba obserwować w linii hodowlanej. Należą do nich zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, padaczka, abiotrofia móżdżku, hipomielinizacja, rodzinna nefropatia, zwężenie aorty oraz postępujący zanik siatkówki (PRA). Zwróć też uwagę na klasyczne trójkolorowe umaszczenie: tak zwane umaszczenia niepożądane z rozjaśnieniem barwy niosą ryzyko łysienia związanego z rozjaśnieniem barwy (Color Dilution Alopecia, tzw. Blue Dog Syndrom). Po przeprowadzce psa to do Ciebie należy jak najdłuższe zachowanie jego witalności – dzięki ściśle oszczędzającemu stawy odchowaniu, szczupłej sylwetce i regularnemu sprawdzaniu ciała dotykiem w poszukiwaniu guzków.