Skontaktuj się ze zweryfikowanymi hodowcami rasy Labrador Retriever

Labrador retriever zachwyca przyjaznym, aktywnym i wrażliwym usposobieniem. Pierwotnie hodowany do polowań i aportowania ptactwa wodnego, ma dużą motywację do współpracy i świetnie sprawdza się jako pies rodzinny, a także w wymagających zadaniach w służbach poszukiwawczo-ratowniczych. Właśnie dlatego, że rasa jest tak popularna, wybór hodowcy labradora retrievera, dla którego liczy się zdrowie, ma kluczowe znaczenie. Mocna budowa – samce osiągają od 56 do 57 cm wysokości w kłębie i od 29 do 36 kg masy – sprawia, że zdrowy układ ruchu jest niezbędny. Poza tym labrador ma typowe dla rasy słabe punkty dotyczące stawów i oczu oraz wyraźną skłonność do nadwagi. Przemyślane kojarzenie i odchów oszczędzający stawy kładą fundament pod beztroskie psie życie trwające od 10 do 12 lat.

Odpowiedzialny hodowca nie polega na samym wyglądzie psa, lecz korzysta z diagnostyki medycznej, aby celowo obniżać ryzyka dziedziczne w swojej linii hodowlanej. Przed decyzją o zakupie poproś o pokazanie pisemnych wyników badań obojga rodziców. W klubach takich jak Labrador Club Deutschland e.V. (niemiecki klub rasy) obowiązkowe są konkretne badania, które posłużą Ci za punkt odniesienia:

• Badania stawów za pomocą RTG: oficjalne oceny zdjęć RTG w kierunku dysplazji stawów biodrowych (HD) i dysplazji stawów łokciowych (ED) są u labradora obowiązkowe. Te badania wyraźnie obniżają ryzyko bolesnych wad stawów u potomstwa.
• Okulistyczne badanie oczu: w ramach klinicznego badania oczu u specjalisty rodzice są regularnie kontrolowani w kierunku zaćmy i dysplazji siatkówki.
• Konkretne testy genetyczne: dla kilku chorób dziedzicznych u labradora istnieją sprawdzone testy DNA. Wiarygodnie pokazują one, czy pies jest wolny od mutacji, jest nosicielem, czy sam choruje. Rzetelny hodowca korzysta z testów genetycznych w kierunku postępującego zwyrodnienia pręcików i czopków związanego z PRCD (prcd-PRA), zapaści wysiłkowej (EIC) – dziedzicznej nietolerancji wysiłku – oraz dziedzicznej parakeratozy nosa (HNPK), która prowadzi do zaburzeń rogowacenia na nosie. Nosicieli kojarzy wyłącznie z przebadanymi, wolnymi partnerami.

Poza tym u labradora retrievera występują inne typowe dla rasy problemy zdrowotne, takie jak dysplazja szkieletowa typu 2, miopatia dziedziczna, mielopatia zwyrodnieniowa, padaczka, cukrzyca, hemofilia, przetoka wrotno-układowa (shunt), spondylomielopatia szyjna (zespół Woblera), abiotrofia móżdżku, rozszczep podniebienia czy leukodystrofia komórek globoidalnych. Zapytaj hodowcę otwarcie, czy takie choroby są znane w jego liniach.

Cechy odpowiedzialnej hodowli labradorów

Oprócz profilaktyki zdrowotnej dobrego hodowcę labradora retrievera poznasz po tym, jak utrzymuje i odchowuje swoje psy. Suka, matka szczeniąt, jest na miejscu, jest przywiązana do ludzi i zrównoważona. Ponieważ nadwaga i zbyt szybki wzrost mocno obciążają młode stawy, kompetentny hodowca pilnuje, by jego psy hodowlane były zdecydowanie szczupłe, i szczegółowo doradzi Ci w kwestii żywienia dopasowanego do potrzeb oraz dawkowania ruchu w pierwszym roku życia. Za szczenię z tak przemyślanej hodowli przygotuj się zapłacić od 1500 do 2500 euro.

Wykorzystaj pierwsze spotkanie na miejscu, aby zadać hodowcy konkretne pytania. Polecamy Ci następujące punkty:

• Czy mogę zobaczyć oficjalne wyniki RTG w kierunku HD i ED obojga rodziców?
• Jakie są wyniki testów genetycznych suki i reproduktora w kierunku EIC, HNPK i prcd-PRA?
• Kiedy rodzice przeszli ostatnie okulistyczne badanie oczu w kierunku zaćmy i dysplazji siatkówki?
• Czy w Państwa linii hodowlanej wystąpiły przypadki padaczki, miopatii dziedzicznej lub dysplazji szkieletowej typu 2?
• Z jakiej linii pochodzą psy i ile zajęcia będą później potrzebowały szczenięta na co dzień?
• Jak planują Państwo żywienie i ruch szczeniąt, aby uniknąć zbyt szybkiego wzrostu i przeciążania stawów?