Nowofundland

W codziennym życiu rodzinnym nowofundland jest opisywany przez opiekunów niemal bez wyjątku jako niezwykle przywiązany, dobroduszny i głęboko wyluzowany towarzysz. Wielu właścicieli podkreśla, że te psy często po prostu zapominają o swojej ogromnej masie: stale szukają bliskiego kontaktu fizycznego, opierają się całym ciężarem o nogi swoich ludzi albo mimo postury próbują leżeć na kolanach. W kontaktach z dziećmi i innymi zwierzętami domowymi powszechnie przypisuje się im niezwykłą cierpliwość i wyraźny instynkt opiekuńczy bez śladu agresji. Samo trzymanie w kojcu lub na zewnątrz kwitują smutkiem, ponieważ bezwzględnie potrzebują więzi ze swoją „sforą”.

Jednocześnie doświadczeni opiekunowie podkreślają, że przy nowofundlandzie trzeba gruntownie przemyśleć swoje wymagania mieszkaniowe. Brud, piasek i spadające ilości sierści są stanem permanentnym, podobnie jak typowe dla rasy ślinienie. Kilku opiekunów żartuje, że ręczniki trzeba w domu rozmieścić strategicznie, bo strząsana ślina może wylądować nawet na ścianach i sufitach. Ponadto ogromna masa psa wymaga przezorności już na co dzień – na przykład przy transporcie w samochodzie albo przy pytaniu, jak w razie potrzeby wnieść 60-kilogramowe zwierzę bez windy.

Źródła:tierforum.detierliebe.attierchenwelt.deforum.hundund.deeinfachtierisch.de

W kwestii wychowania wielu opiekunów ostrzega przed złudzeniem, że nowofundland przez swoje łagodne usposobienie wychowa się sam. Jako największe wyzwanie wciąż opisuje się wyraźny upór. Gdy nowofundland postanowi zostać w jednym miejscu albo nie iść dalej jakąś drogą, praktycznie nie da się go ruszyć samą siłą mięśni. Opiekunowie podkreślają jednak, że surowość, krzyk czy presja są u tej wrażliwej rasy całkowicie przeciwskuteczne; psy wtedy robią się uparte i całkowicie odmawiają współpracy.

Według zgodnych relacji skuteczne jest wyłącznie spokojne, konsekwentne prowadzenie, połączone z wysoką motywacją jedzeniem lub zabawą i dużą cierpliwością. Zwłaszcza chodzenie na smyczy i odzwyczajenie od wskakiwania na ludzi trzeba skrupulatnie trenować w wieku szczenięcym i młodzieńczym. Niewyszkolony, rosnący młody pies szybko zyskuje siłę, której prawie żaden opiekun nie jest w stanie sprostać. Jeśli chodzi o instynkt łowiecki, większość właścicieli opowiada o miłym spokoju: zwierzyna czy ptaki są podczas swobodnego biegania zwykle ignorowane, co sprawia, że spacery bez smyczy są bardzo odprężające.

Źródła:tierforum.dereddit.comtierliebe.attierisch-verliebt.de

W relacjach o pielęgnacji i zdrowiu najwięcej miejsca zajmuje gęsta, podwójna sierść. Opiekunowie opowiadają o ogromnym nakładzie pielęgnacji: kilka razy w tygodniu okrywę trzeba dokładnie wyszczotkować, ponieważ gęsty podszerstek filcuje się wyjątkowo szybko, zwłaszcza za uszami, na „spodenkach” i pod pachami. Podczas sezonowego linienia niejeden domowy odkurzacz kapituluje, dlatego wielu opiekunów przysięga na specjalne suszarki do psów (blowery), by po spacerach pozbyć się brudu i luźnego podszerstka. Ponieważ rasa magicznie przyciąga każde, choćby najbardziej błotniste miejsce z wodą, suszenie i czyszczenie to codzienny rytuał.

Pod względem zdrowotnym właściciele podkreślają ryzyko problemów ze stawami, takich jak dysplazja stawu biodrowego i łokciowego (HD/ED) oraz artroza. W pierwszym roku życia ściśle pilnuje się więc, by unikać chodzenia po schodach, gwałtownego hamowania i nadwagi, aby oszczędzać ciężki szkielet. Kolejnym powracającym tematem jest skrajna wrażliwość na upały: podczas gdy zimą i na śniegu nowofundlandy wręcz rozkwitają, ciepłe letnie dni spędzają zwykle apatycznie drzemiąc na najchłodniejszych kafelkach i w żadnym razie nie powinny być wtedy obciążane fizycznie. Jako melancholijny aspekt opiekunowie wymieniają typową dla ras olbrzymich krótką długość życia, która często wynosi zaledwie 8 do 10 lat.

Źródła:tierchenwelt.deforum.hundund.dereddit.comtierisch-verliebt.de