Szczenięta rasy Rottweiler od zweryfikowanych hodowców

Kto patrzy na tego niemieckiego molosa tylko z zewnątrz, widzi najpierw do 50 kilogramów czystej siły mięśni. Jednak za pewną siebie, imponującą fasadą rottweilera kryje się niezwykle przywiązany do ludzi i czuły charakter. Pierwotnie ten klasyk był hodowany w Niemczech jako niestrudzony pies do pędzenia i pilnowania stad bydła oraz do ciągnięcia ciężkich wózków rzeźniczych. To dziedzictwo kształtuje go do dziś: dobrze wychowany i pewnie prowadzony rottweiler jest wyjątkowo lojalny, szuka bliskiego kontaktu z rodziną i w razie zagrożenia bezwarunkowo chroni swoich ludzi. Jeśli chcesz kupić szczenię rottweilera, nie bierzesz do domu psa, który będzie po prostu biegał obok, lecz niezwykle inteligentnego psa pracującego o maksymalnej podatności na szkolenie (5/5) i równie wysokim poziomie energii (5/5).

Za szczenię z odpowiedzialnego odchowu realistyczny przedział cenowy wynosi od 1800 do 3500 euro. Ta cena odzwierciedla ogromny nakład pracy, jaki muszą ponieść hodowcy dbający o zdrowie, aby rasa zachowała wytrzymałość. Obejmuje ona rozbudowane badania RTG i badania serca rodziców, specjalistyczne testy DNA, wysokiej jakości żywienie suki (matki szczeniąt) oraz solidną wczesną socjalizację szczeniąt. Ponieważ dorosły samiec osiąga od 61 do 68 centymetrów wysokości w kłębie i od 42 do 50 kilogramów masy, musisz też zaplanować wysokie bieżące koszty dobrej jakości karmy i leków dawkowanych odpowiednio do masy ciała. W niektórych niemieckich krajach związkowych rottweiler znajduje się ponadto na liście ras (uznawanych za niebezpieczne, niem. Rasseliste): w zależności od miejsca zamieszkania mogą do tego dojść podwyższony podatek od psa oraz koszty testów charakteru (Wesenstest) i zaświadczeń o kompetencjach (Sachkundenachweis).

Uważaj na rzekome okazje poniżej 1800 euro: pseudohodowcy celowo oszczędzają na profilaktyce zdrowotnej rodziców i na socjalizacji. U rasy tej kategorii wagowej zaniedbane problemy ze stawami lub wady charakteru wynikające ze złego odchowu szybko prowadzą do poważnych problemów na co dzień i czterocyfrowych rachunków u weterynarza.

Rottweiler uchodzi za odpornego psa, ale jego średnia oczekiwana długość życia wynosi od 8 do 10 lat, a profil ryzyka zdrowotnego jest wyraźny: biodra, łokcie i serce często pozostają tematem przez całe życie. Ponieważ duża masa ciała mocno obciąża układ ruchu, dysplazja stawów biodrowych (HD) i dysplazja stawów łokciowych (ED) to kluczowe wyzwania. Oficjalne oceny zdjęć RTG rodziców wyraźnie obniżają ryzyko poważnych uszkodzeń stawów u potomstwa. Jako kupujący masz potem swoje obowiązki: bez ścisłej kontroli wagi i ruchu oszczędzającego stawy w pierwszym roku życia później mogą pojawić się poważne problemy ze stawami.

Kolejnym kluczowym ryzykiem jest serce, a zwłaszcza zwężenie aorty (stenoza aortalna). Rzetelni hodowcy zlecają kardiologiczne badanie serca psów hodowlanych metodą USG (Doppler), aby wykluczyć chore psy z hodowli. Absolutnie niezbędny u rottweilera jest też test DNA w kierunku młodzieńczego porażenia krtani i polineuropatii (JLPP), śmiertelnej choroby nerwowej. Test genetyczny wiarygodnie pokazuje, czy rodzic jest wolny od mutacji, czy jest nosicielem. Odpowiedzialny hodowca kojarzy nosicieli wyłącznie z partnerami wolnymi genetycznie, dzięki czemu żadne szczenię nie może odziedziczyć mutacji JLPP po obojgu rodzicach. Zwróć też uwagę, czy przestrzegane są standardy hodowlane, takie jak kontrola pod kątem wad uzębienia i ograniczona liczba kryć reproduktorów, co ma chronić różnorodność genetyczną.

Poza tym u rottweilera występują inne typowe dla rasy problemy zdrowotne, dla których częściowo nie istnieją rutynowe testy genetyczne wykonywane z wyprzedzeniem: należą do nich zespół Woblera (szyjna spondylomielopatia), zerwanie więzadła krzyżowego, dystrofia mięśniowa Duchenne’a, dystrofia neuroaksonalna, histiocytoza, rodzinna nefropatia i zapalenie trzustki. W rasie zdarzają się też problemy z oczami (zaćma, ektropium/entropium, dysplazja siatkówki, uogólniony postępujący zanik siatkówki), choroby skóry, takie jak nużyca, oraz wrodzona głuchota. Ponieważ w Niemczech obowiązuje zakaz kopiowania na podstawie § 6 TierSchG (niemieckiej ustawy o ochronie zwierząt), szczenię musi bezwzględnie mieć naturalny, długi ogon.