Omdat zware botten en massieve spieren de gewrichten sterk belasten, schrijft de verantwoordelijke rasvereniging (zoals de Club für Molosser e.V.) officiële röntgenonderzoeken voor op heupdysplasie (HD) en elleboogdysplasie (ED). Deze foto’s verlagen het risico op ernstige gewrichtsschade bij de nakomelingen, maar kunnen een latere aandoening niet volledig uitsluiten – ook een gewrichtsvriendelijke opfok door jou als eigenaar is bepalend.
Verantwoordelijke fokkers gaan ruim boven deze minimumeisen uit. Ze laten bij hun fokdieren bovendien het hart, de ogen en de schildklier klinisch onderzoeken en selecteren gericht op vrijere luchtwegen en goed geopende neusgaten. De fundamentele risico’s van dit ras zijn namelijk ook met zorgvuldige fokkerij niet volledig uit te sluiten, maar wel duidelijk te verminderen. Overweeg je een Bullmastiff aan te schaffen, houd dan vanaf het begin rekening met een hoger dierenartsbudget voor mogelijke hart- en oogbehandelingen en beperk in het dagelijks leven inspanning bij warm weer strikt.
Andere rasspecifieke gezondheidsthema’s
Naast de grote gebieden gewrichten, hart en ademhaling komen bij de Bullmastiff specifieke aandoeningen van de ogen, het zenuwstelsel en de stofwisseling voor. Daartoe behoren:
- Oogproblemen: afwijkingen van de oogleden zoals ectropion (hangend ooglid) en entropion (naar binnen rollend ooglid), en netvliesaandoeningen zoals retinadysplasie en multifocale retinopathie 1 (CMR1).
- Neurologische aandoeningen: cervicale spondylomyelopathie (bekend als wobblersyndroom, een samendrukking van het ruggenmerg in de nekregio), cerebellaire abiotrofie en RNF170-geassocieerde neuroaxonale dystrofie.
- Stofwisseling: cystinurie, een stoornis die kan leiden tot blaas- en nierstenen.
Voor specifieke genetische defecten zoals multifocale retinopathie 1 of RNF170-geassocieerde neuroaxonale dystrofie laten DNA-tests zien of een ouderdier vrij, drager of aangedaan is. Een betrouwbare fokker combineert dragers bij een enkelvoudig recessieve overerving alleen met vrije partners. Voor complexe aandoeningen zoals het wobblersyndroom of afwijkende oogleden bestaat geen gentest – hier helpen klinische oogonderzoeken en gericht navragen naar bekende gevallen in de bloedlijn.