Adoptuj psy rasy Jamnik ze schroniska

Przyjęcie jamnika ze schroniska to wspaniała decyzja. Dajesz drugą szansę psu o imponującej osobowości, a w zamian zyskujesz niesamowicie przywiązanego, odważnego i przyjaznego towarzysza życia. Jeśli chcesz adoptować jamnika w dorosłym wieku, poznajesz psa o ukształtowanym charakterze, który swoim ciekawskim i temperamentnym usposobieniem wzbogaci Twoją codzienność. Pokażemy Ci, na co zwrócić uwagę przy tym wyjątkowym kroku.

Gdy jamnik traci dom, często wynika to z połączenia zmienionych okoliczności życiowych opiekunów i niedocenionych cech rasy. Ten czworonóg, znany też jako Teckel lub Dachshund, został pierwotnie wyhodowany w Niemczech do samodzielnego polowania pod ziemią – zwłaszcza na borsuki. Przy zwartej wysokości w kłębie od 20 do 27 centymetrów i masie od 7 do 9 kilogramów kryje się w tym psie ogromna wola działania i niezwykła wytrzymałość.

Niektórzy dają się zwieść uroczemu wyglądowi, a później są zaskoczeni silnym instynktem łowieckim oraz samodzielną, czasem upartą osobowością. Ponieważ pod ziemią jamnik musiał sam podejmować decyzje, chętnie dyskutuje z komendami. Bez czułej konsekwencji ta bystra głowa szybko przejmuje dowodzenie w domu. Do tego dochodzi długie życie – od 12 do 15 lat: czasem choroby, przeprowadzki czy zmiany zawodowe poprzednich właścicieli sprawiają, że po prostu nie są oni już w stanie poświęcić psu czasu potrzebnego na opiekę i zapewnienie mu zajęcia.

Jamnik z adopcji ma za sobą własną historię. Przeżył utratę swoich opiekunów i musi się najpierw na nowo odnaleźć. Gdy jednak nabierze zaufania, okazuje swoje typowe przywiązanie i buduje bardzo bliską więź z nową rodziną.

Kluczowym tematem jest zdrowie: jamniki mają wyraźnie podwyższone ryzyko zdrowotne ze względu na swoją wyjątkową anatomię z długim tułowiem i krótkimi nogami. Przez całe życie tematem pozostają przede wszystkim krążki międzykręgowe i grzbiet, a do tego stawy, oczy i wyraźna skłonność do nadwagi. W rasie występują też choroby takie jak zaćma, dystrofia rogówki czy – w starszym wieku – endokardioza zastawki mitralnej. Odpowiedzialni hodowcy (np. zrzeszeni w Deutscher Teckelklub 1888 e.V., niemieckim klubie rasy) zlecają kliniczne badania grzbietu, oczu i serca rodziców, dbają o zrównoważoną budowę i korzystają z testów DNA, np. w kierunku osteogenesis imperfecta (wrodzonej łamliwości kości), który pokazuje, czy rodzic jest wolny od mutacji, czy jest nosicielem. W centrum kontroli hodowlanej są tam także choroby krążków międzykręgowych, a dobrzy hodowcy zwracają ponadto uwagę na acanthosis nigricans – jednak nawet w ten sposób zasadniczych anatomicznych ryzyk rasy nie da się całkowicie wyeliminować.

W przypadku psa ze schroniska zwykle nie znasz jego linii genetycznej, a wiele oddanych psów pochodzi pierwotnie od pseudohodowców, którzy rezygnują z takich badań. W schronisku zwykle zapewnione są szczepienia, czip i wstępne badanie kliniczne; poproś o dokładne pokazanie dokumentów.

Szczenię jamnika od hodowcy kosztuje od 1200 do 2500 euro. Jeśli zdecydujesz się na psa z adopcji, płacisz schronisku jedynie opłatę adopcyjną, wyraźnie niższą od ceny u hodowcy, która pomaga placówce finansować opiekę medyczną i karmę.

Pieniądze zaoszczędzone na zakupie od razu odłóż jako rezerwę. Oprócz wyprawki – do której u jamnika obowiązkowo należą rampy do samochodu lub na kanapę oraz szelki oszczędzające grzbiet – musisz realistycznie uwzględnić większy budżet weterynaryjny na profilaktykę i ewentualne leczenie grzbietu lub oczu.