Adoptuj psy rasy Doberman ze schroniska

Kto decyduje się na dobermana, wybiera wyjątkowo inteligentnego, nieustraszonego, a zarazem zaskakująco wrażliwego partnera. Przy wysokości w kłębie od 68 do 72 centymetrów i masie od 40 do 45 kilogramów u samców ten atletyczny pies ma w sobie nie tylko fizyczną prezencję, lecz także wielkie serce. Adopcja dobermana ze schroniska to wspaniała decyzja, która daje lojalnemu czworonogowi drugą szansę – i wymaga od Ciebie prawdziwego zrozumienia potrzeb tej wyjątkowej rasy.

To, że doberman czeka w schronisku na nowy dom, zwykle nie ma nic wspólnego z trudnym charakterem, lecz ze zmianą sytuacji życiowej lub niedocenionymi cechami rasy. Choć dzięki krótkiej, gęstej sierści bez podszerstka pielęgnacja jest minimalna, poziom energii i podatność na szkolenie tych psów są na absolutnie najwyższym poziomie. Pierwotnie wyhodowany jako pies stróżujący i obronny, doberman potrzebuje jasnego prowadzenia, zajęcia dla głowy i bliskiego kontaktu z rodziną.

Gdy w codzienności nagle brakuje czasu z powodu zmiany pracy, rozstania czy choroby, te niezwykle związane z człowiekiem psy szybko czują się niezrozumiane. Niedostatecznie zajęty doberman sam szuka sobie zadań, nadmiernie wykorzystuje swoją czujność albo pod wpływem stresu rozwija zachowania prowadzące np. do zapalenia skóry z wylizywania (ziarniniaka z wylizywania). Wielu poprzednich właścicieli ostatecznie decyduje się oddać psa z rozsądku i dla jego dobra, bo nie są już w stanie sprostać jego wysokim wymaganiom co do czasu i ruchu.

W schronisku wrażliwy doberman często pokazuje się z nietypowej strony: głośna codzienność w kojcach i utrata bliskiej osoby mocno go obciążają. Niektóre psy wycofują się, inne przy drzwiach kojca sprawiają wrażenie gwałtownych i nadpobudliwych. Daj psu czas – jego wysoka inteligencja i gotowość do budowania więzi często ujawniają się dopiero podczas spokojnych spacerów z dala od schroniskowego zgiełku.

Kluczowym tematem przy adopcji jest zdrowie, bo u dobermana ze schroniska przeszłość genetyczna często jest nieznana. Rasa niesie określone ryzyka dotyczące serca (zwłaszcza kardiomiopatii rozstrzeniowej i ubytków przegrody międzyprzedsionkowej), krzepliwości krwi (choroba von Willebranda typu I), stawów (dysplazja stawów biodrowych) oraz kręgosłupa (szyjna spondylomielopatia, znana jako zespół Wobblera, i choroby krążków międzykręgowych). Hodowca, dla którego liczy się zdrowie, obniża ryzyko tych chorób, zlecając badanie serca rodziców za pomocą echa serca i długoterminowego EKG (Holter-EKG), RTG bioder oraz kliniczne badanie oczu (np. w kierunku zaćmy), dbając o linie nieobciążone chorobami kręgosłupa i korzystając z testu genetycznego w kierunku choroby von Willebranda, by kojarzyć nosicieli wyłącznie z wolnymi partnerami – tymczasem u psów o niekontrolowanym pochodzeniu tej wiedzy zwykle brakuje.

W rasie występują też problemy takie jak niedoczynność tarczycy, przewlekłe zapalenie wątroby, rodzinna nefropatia, nużyca, a u psów w rozjaśnionych umaszczeniach, np. niebieskim, łysienie związane z rozjaśnieniem umaszczenia (Color Dilution Alopecia). Dlatego nasza rekomendacja dla Ciebie jest jasna: przy adoptowanym dobermanie z góry zaplanuj regularne kardiologiczne badania profilaktyczne, dbaj o ruch oszczędzający stawy i przed ewentualnymi operacjami zawsze zwracaj uwagę lekarza weterynarii na typowe dla rasy zaburzenie krzepnięcia krwi.

Szczenię od hodowcy kosztuje od 1500 do 3000 euro, a opłata adopcyjna za dobermana w schronisku jest znacznie niższa – zwykle wynosi kilkaset euro. Opłata ta najczęściej obejmuje szczepienia, mikroczip i wstępne badanie weterynaryjne; poproś schronisko o pokazanie dostępnej dokumentacji. Mimo to pieniądze zaoszczędzone na cenie zakupu najlepiej od razu odłóż jako finansową poduszkę na wyprawkę – łącznie z ciepłym płaszczykiem na zimę, bo doberman nie ma podszerstka – oraz na kontrole kardiologiczne i ewentualne lekcje szkoleniowe.